Guestblog: Vriendinnen

We zien elkaar niet vaak en toch hebben we een hechte vriendschap.

We leerden elkaar kennen toen we beiden aan een nieuwe opleiding begonnen op 16 jarige leeftijd. Ze kwam naast me zitten, vast besloten om een nieuwe start te maken en nieuwe vriendschappen. Ik net van het eiland af en me gesetteld in mijn kosthuis in afwachting van wat mijn nieuwe leven me zou brengen. Vanaf dat moment waren onze levens met elkaar verbonden. We gingen samen op vakantie, we logeerden bij elkaar en  ze kwam een zomer werken op de parel van de Waddenzee.

Na de opleiding was er een tijd waarin onze mannen en werk onze aandacht opslokten en hadden we veel minder contact.

Maar nadat we in het zelfde jaar moeder waren geworden, kreeg ik een brief. Vanaf dat moment volgden er vele kantjes tellende brieven, lange telefoon gesprekken en uitgebreide mails. We kunnen alles  bij elkaar kwijt!

Soms zoeken we elkaar op, al heeft dat soms wel enige voeten in aarde. De afspraken moeten gemaakt worden op een stormloze en ook niet op een te warme dag. En zo is mijn richtingsgevoel ,net als naar verluid bij meerdere vrouwen het geval is, niet om over naar huis te schrijven. Zo ben ik eens, in het mobiel loze tijdperk , vanaf de bushalte het halve dorp, waar mijn vriendin woont doorkruist voordat ik op mijn plaats van bestemming was, terwijl het echt niet zo’n moeilijke route is! Zij zat te wachten met koffie en snapte er niets van! Sindsdien staat ze bij de bushalte of haalt me op met de auto onder het motto : zonde van onze tijd, dat soort acties.

Op zo’n dag praten we de hele dag door,  hebben het over van alles en nog wat, voeren de meest serieuze gesprekken op de meest onverwachte plekken, want ja er moet ook gewinkeld worden en dan beseffen we ons soms dat dit toch wel een heel intiem gesprek was midden in een winkel om ons dan vervolgens in een enorme lachbui met onze buit naar de kassa te spoeden en de caissières in stomme verbazing achter te laten. Daarna wordt er besloten waar we gaan eten en gaan de gesprekken uiteraard onverminderd door totdat we ons beseffen dat ik ook nog een boot moet halen.

Ja, ondanks de afstand , kunnen we met elkaar lachen,  maar elkaar ook zeker vinden in de moeilijke perioden die we beiden mee maken  in ons leven. En dat maakt onze vriendschap op afstand  zo dichtbij en zo waardevol.

Groet AKH

Frozen yogurt

  

  
“Oeh, dat klinkt wel lekker hoor”, is mijn respons op het voorstel van Sjakie om frozen yogurt te gaan eten. Klinkt inderdaad, want uiteraard heb ik dit nog nooit geproefd, omdat ik soms onder een steen bivakkeer. Maar goed op naar de frozen yogurt. 

Ik word wakker: “Oh nee, niet nu al. Waarom ben ik altijd zo vroeg wakker. Crap. Ik moet plassen. Nu moet ik echt wakker worden”. Ik kijk naast me. Sjakie lijkt nog te slapen. Zo stil als de vloer mij dragen kan, sluip ik naar het toilet. Handen wassen en terug sluipen naar het bed. “Yes, gelukt. Sjakie is niet wakker geworden. Tom Cruise (Mission impossible 1 t/m 101) zou trots op me zijn”, denk ik. Toch maar even kijken hoe laat het is. Mijn ogen vallen bijna uit mijn hoofd; kwart voor tien! De laatste keer dat ik kwart voor tien wakker werd was….. Ehm was….. Nou ja, dat doet er ook niet toe wanneer het was. Maar goed, Sjakie slaapt nog. Wat kan ik doen totdat ze wakker is? Ik kijk naast me. Nee, geen Donald Duckjes die ik kan lezen, totdat ze wakker is. Lang leve Facebook. “Goedemorgen”, klinkt het vanaf de andere kant van de kamer. “Yes, ze is wakker”, is wat ik denk. “Blijf jij maar lekker liggen dan zet ik thee en maak ik het ontbijt”, zegt Sjakie. Wauw! Wat Luxe! Ik blijf lekker even liggen en geniet van de geluiden die uit de keuken komen. We ontbijten, we douchen, we tutten wat, en we gaan naar de stad. Ik geniet. Ik ben in Haarlem bij mijn vriendinnetje en het zonnetje schijnt. Het is de day after. De avond hiervoor hebben we heerlijk couscous salade gegeten, wijntjes gedronken, gelachen, en gedanst. 

“Oké, vertel even, hoe werkt dat nou die frozen yogurt”, vraag ik. Na de uitleg is het me helemaal duidelijk. Je krijgt wat yoghurt in een bakje en dan mag je toppings uitkiezen. We gaan buiten op het bankje zitten. Ik proef: “Goddelijk!” Ik besluit zo langzaam als mogelijk te eten. Ik wil genieten, omdat ik weet dat het hierna weer anders zal zijn. Ik weet dat ik hierna weer een doel te behalen heb. Ik weet dat ik weer alles op alles zal zetten. Mijn doel: fit, fierce & faboulous 3.0! Maar eerst geniet ik nog even van mijn Frozen yogurt, het zonnetje en van mijn lieve Sjakie. 

ER

Guestblog: Bijzondere vriendschap


Over een paar uurtjes vertrekt mijn vliegtuig. Shit, denk ik. Alleen op reis, het is iets wat ik al een langere tijd wil. Nu het moment daar is begin ik echter lichtelijk zenuwachtig te worden..wat als het niet bevalt? Het eerste vliegtuig terug nemen wil ik niet. Jezelf twee weken vermaken in een prachtig land, dat moet toch niet zo moeilijk zijn? Zodra ik in het vliegtuig stap zijn de zenuwen verdwenen. Ik luister muziek, probeer wat te slapen en nog voordat ik in slaap ben gevallen wordt de landing ingezet. Eindbestemming: Lagos. Via een vriendin kom ik bij Yoka (zo heet de vrouw waar ik verblijf) terecht. Een alleenstaande vrouw die de bovenverdieping van haar appartement (midden in het centrum) verhuurt. Perfect!

Rond zes uur kom ik aan in Lagos, Yoka staat al op me te wachten. We lopen naar haar appartement en kletsen over koetjes en kalfjes. Ze stelt voor samen het centrum in te gaan om mij een beetje wegwijs te maken en samen een hapje te eten. Goed idee, wat een warm welkom! Mijn vakantie vliegt voorbij, ik onderneem veel alleen, maar ook met Yoka. Een bijzondere vrouw met wie ik in een hele korte tijd heel close word. Met de woorden “we never say goodbye we always say hello” stap ik met veel tegenzin het vliegtuig in. Lagos, het voelde als thuis en nu moet ik het alweer verlaten.

We zijn bijna een jaar verder en ik heb wederom mijn vakantie naar Lagos geboekt. Een dubbel gevoel..ik zal dit keer niet bij Yoka verblijven.

Nog geen maand nadat ik thuis was belde Yoka mij om te vertellen dat ze ziek was. Kanker. Ik skype veel met haar en heb er vertrouwen in dat ze er bovenop komt. Ze is jong, energiek en staat positief in het leven. Ze noemde mij haar kleine zusje, door mij voelde ze zich een toerist in eigen stad. Samen wijntjes drinken, heerlijk dineren en af en toe cruisen door de omgeving om mij de meest fantastische plaatsjes te laten zien. Ik kan haar helaas nooit meer begroeten, nooit meer samen ontbijten, niet meer lachen om haar fantastische grappen of samen flirten met de barman bij wie we onze wijntjes bestellen. Desondanks ga ik weer naar Lagos toe. Herinneringen ophalen en een soort van afscheid nemen.

Het verlies van dierbaren.. hoe ouder je wordt, hoe meer je ermee te maken krijgt. Het doet me iedere keer beseffen dat je alles uit het leven moet halen. Dat je moet genieten van iedere dag. Het leven is zo kort, geniet, leef… en onthoudt: begroet je vrienden en familie met een lach, ga nooit met ruzie uit elkaar.. en zeg altijd ‘goodbye’.

SDL