Vagina

Dit filmpje bracht tranen in mijn ogen. 

Wat een dappere vrouwen om zichzelf zo kwetsbaar op te stellen en de reactie’s van hun partners. Zo intiem. Zo krachtig! 

Maar waarom krijg ik tranen? Wat is eigenlijk mijn relatie, met mijn eigen vagina? Iets om over na te denken. 

Fijne avond,

Liefs MR 

Yummy sunday: Pompoenzaadjes roosteren

Aldus 24Kitchen worden pompoenzaadjes ook wel “viagra” voor vrouwen genoemd. Ze bevatten namelijk heel veel zink dat testosteron, het zogenaamde lusthormoon, een flinke oppepper geeft. 

Er worden deze dagen heel wat pompoenen verwerkt in van alles en nog wat of uitgehold met Halloween of Sint Maarten. Meestal belanden de zaadjes ergens, ondankbaar in een container maar zeg nou zelf, nu jij je dit weet gooi je ze ooit nog in de groencontainer?

Van een pompoen kun je werkelijk alles eten. De bloem, de schil, het vruchtvlees en dus ook de zaadjes. De zaadjes zijn niet alleen een powerfood maar ook gewoon heel lekker als snack (met verschillende kruiden) of door een salade, noem maar op de mogelijkheden zijn eindeloos. Op mijn to bake lijstje staat bijvoorbeeld nog een home-made sultana met pompoenzaadjes! Komt vast snel op mefrouw maar vandaag dus, hoe je zelf pompoenzaadjes roostert. Lekker low budget dus goed voor je portemonnee en bovendien geen foodwaste. 

Ingrediënten:

–  pompoen (en)

Werkwijze:

– verwerk de pompoen zoals je bedacht had maar bewaar de zaadjes! 

– leg de ongewassen pompoenpitten op een theedoek en laat ze 2 dagen drogen op kamertemperatuur. Wrijf ze verder schoon eerst schoon spoelen kan natuurlijk ook maar dit schijnt nogal een klusje te zijn

– verwarm de oven voor op 150 graden

– meng de pitten met wat olie in een schaaltje. Ga je ze als snack eten meng ze dan gelijk met de gewenste kruiden 

– verspreidt de pitjes over een bakplaat

– rooster ze in ongeveer een half uur tot tot ze goudgeel kleuren maar hussel ze regelmatig om verbranding te voorkomen

– laat ze afkoelen

Yummy sunday,

MR 

Quote of the Friday: Albert Camus

image

“Don’t walk behind me; I may not lead. Don’t walk in front of me; I may not follow. Just walk beside me and be my friend.”

– Albert Camus –

Met het skûtsjesilen kwam ik een aantal oude vriendinnetjes weer tegen, dat zette mij aan het denken over mijn vriendinnen in mijn leven. Toeval treft dat mijn moeder een blog plaatst over vriendinnen. Ik stuur haar een apje dat ik een gelijk soort blog wilde schrijven, dus bij deze…

Vriendinnen zijn er in verschillende soorten en maten. Het begint al op de basisschool; ik had een beste vriendin op school, schoolpleinvriendinnetjes, speel-, overblijf-, buurt-, sport-, Vlieland-, vakantie-, mijn zusje (maar dat noem je als kind écht niet je vriendinnetje), mijn nichtje (toen die naast me in de wieg werd gelegd, werd het automatisch mijn allerbeste…) en mijn grote zus (mijn grote vriendin).
Na je basisschoolperiode en een aantal verhuizingen probeer je een heleboel vriendschappen in stand te houden, maar goed, dan leer je vriendinnen komen en gaan, maar een aantal van de hiervoor genoemde vriendinnetjes zijn er nog steeds.

Als puber en jong-volwassene loop je eigenlijk ongeveer het zelfde rijtje weer af; school- , buurt-, hang-, Vlieland-, vakantie-, stage,- Engeland-, werk-, maar ook vriendinnen van vriendinnen worden ook weer vriendinnen en de vriendinnetjes van vrienden worden ook weer vriendinnen. Maar goed dan leer je weer vriendinnen komen en gaan, kun je enorm op je bek gaan en erg gekwetst worden, maar gelukkig zijn een aantal van de hiervoor genoemde vriendinnen er nog steeds.

En als volwassene heb je eigenlijk weer het zelfde riedeltje, maar nu heb je al geleerd dat je in sommige vriendschappen niet zoveel energie hoeft te stoppen, als je vroeger gedaan zou hebben, want je weet al dat het voor een bepaalde periode is of dat ze een bepaald soort vriendin is.

Iedereen heeft het druk, dus soms duurt t even om elkaar weer te zien. Met sommige vriendinnen heb je aan een half woord genoeg, sommige hoef je maanden niet te zien en ga je gewoon weer verder. Een andere zie je alleen op Vlieland en dan is het ook goed. Met de één sport je, de ander ga je terrassen, met de ander kijk je een filmpje en met anderen heb je het over gerust uren over poep. En dan blijven er nog een aantal over, : mijn ouwe ouwe schoolvriendinnetje van Vlieland (waar ik zelfs dezelfde tattoo mee heb terwijl ruzie niks vreemd is), mijn nichtje en mijn zusters, mijn valse zuster ( mijn allerbeste vriendje) en moeke.

Het maakt eigenlijk niet uit hoe en in welke vorm. Het begint bij een basis en zoals eigenlijk het met alles is, als de basis maar goed is. Of zoals ik vaak zeg op het werk: het begint bij de basis, maar zo is het met alles. Een goed recept, een kledingcollectie, een concept, een muziekstuk, een outfit, een collage, een studie, een sport, etc, etc.

Wat ik een fijne gedachte vind, is dat mijn basis er is en dat die blijft, maar dat hoe oud ik ook ben steeds weer nieuwe vriendschappen kan sluiten.

Vriendinnen, in welke vorm dan ook, ik ben blij dat ze er zijn.

FR

Guestblog: Ruimte voor vrouwen

“Sommige vriendinnen heb je gewoon voor het leven, die horen erbij, die raak je nooit meer kwijt. Sommige kom je een keer in je leven tegen en zijn er daarna altijd voor je. Sommige zijn er in je hart, sommige horen bij je jeugd, sommige bij een bepaalde periode in je leven, maar de beste is een vriendin, die tevens een nichtje en een zusje is…..”

Dit schreef ik in november 2015, nog niet wetend dat Fia , die dit allemaal was, me zo vroeg zou ontvallen.
Ze had nog zoveel op plannen.  
We zouden, nog naar haar idee, met onze jongste kinderen, onze toetjes zoals zij ze noemde nog naar Disneyland Parijs.

Want de rest was er al geweest maar op de een of andere manier was het met de jongens nooit gelukt, dus hoe leuk zou dat niet zijn! 

We zouden onze verjaardagen nog een keer samen vieren, omdat we precies tien jaar in leeftijd verschilden. 

En de volgende neven en nichten reünie wilde ze graag in Alkmaar houden, met als afsluiting een barbecue bij haar in de tuin.

We zouden nog een keer samen op vakantie en ze kwam , zeker weten, nog een keer bij mij logeren. 

We zouden nog zoveel, maar het mocht allemaal niet meer zo zijn.
Als je zussen en dochters hebt, heb je eigenlijk geen vriendinnen meer nodig, was altijd mijn motto. Daar kun je de wereld mee uit. En het is nog altijd waar. En de cadeautjes in de vorm van je nichtjes en kleindochters komen er vanzelf bij, die blijven ook. De ruimte in mijn hart en mijn hoofd is goed gevuld. Ook met iedereeen die ik in de loop der jaren ben kwijt geraakt.
Dus koester ik de vrouwen in mijn leven: ze zijn de hartslag van mijn leven: mijn zussen, mijn nichtjes, mijn dochters en kleindochters. En mijn ex schoonzus.

En die vervelende vriendin van mijn zusje. En het meisje wat ik bijna veertig jaar geleden in een ziekenhuisbed ontmoette. En het meisje, dat eens mijn schoolvriendin was. En degenen waar ik nooit meer meer iets van hoor. En mijn moeder. 
Vooral de laatste. Omdat ik bij haar zie, dat alhoewel je wereld kleiner kan worden, naarmate je ouder wordt, dat je desondanks toch ook weer nieuwe impulsen kunt krijgen.

Daarom heb ik heel voorzichtig een goed gevoel bij twee menschen ,die ik nog maar relatief kort ken. Nieuwe vrouwen in mijn leven? Is daar nog ruimte voor? Zij willen het graag.
Ik hoor Fia al zeggen, dat het antwoord ja is. Tenslotte heeft zij mij en haar vriendin ook samen gebracht.
Ik mail nog steeds met haar buurvrouw , die tevens voor haar een extra dochter en een vriendin was; 
die ruimte blijkt er wel te zijn.
 Groet SH

Guestblog: Het leugenaarsbankje

Over mannen wordt over in het algemeen beweerd, dat ze niet praten, maar in de praktijk blijkt dat toch een ietsje pietsje anders te liggen. 

In vergaderingen bijvoorbeeld, blijken de mannen het langste en het meest aan het woord te zijn; en over voetbal raken ze nooit uitgepraat. Kijk maar eens naar alle voor- en nabeschouwingen op tv, of al die programma’s over sport, die de klok slaan. De hoofdmoot is voetbal. 

Ook in “praatprogramma’s” op tv, komen hoofdzakelijk mannen aan het woord.
Dus waar komt dan, dat wijdverbreide misverstand vandaan?

Nou, bij ons natuurlijk. Wij vrouwen vinden dat.

Ze praten dus wel, maar niet over de dingen, die wij belangrijk vinden. Die ons interesseren. We laten ze wel graag aan het woord, maar niet over auto’s of sport, want ze moeten van ons, over gevoelens en emoties praten.

Maar dat lukt ze vaak niet, dus dan zoeken ze elders hun heil.

Vooral oudere mannen hebben daar een bij uitstek geschikte plek voor gevonden. 

De leugenaarsbank!

Dat is niet perse een bankje, maar wel een plaats waar ze kunnen samen komen, bij voorkeur ergens waar het lekker druk is, waar veel te zien is; zeg maar. 

Zodat ze toch nog iets te zien hebben om over te praten, als het gesprek onverhoopt even stil valt.

Dat kan zomaar in het park zijn. Of bij de boot. Of op het station , of in het winkel centrum; als er maar wat te zien is. Een hangplek voor ouderen noemen ze dat tegenwoordig. Zelfs de bibliotheek schijnt er niet vrij van te zijn.
Regelmatig fiets ik er weleens langs. En dan vraag ik me steevast af, waar ze het over hebben, die kerels van stavast.. Die oerhollandse jongens, die geen koffiehuis hebben, om zich in te verschansen, maar wel elke dag op hun post staan. Hangend over hun scootmobiels.

Hebben ze het over het wereldleed? De vrouwen in hun leven? Of toch gewoon over alles wat voorbijgaat….

Of, al verder prakkiserend, terwijl ik ze gedag zwaai, komen er andere vragen naar boven: Over alle leugens, die ze in hun leven opgedist hebben.? Alle sterke verhalen, die nog een keer verteld moeten worden? Het heet toch niet, voor niets zo? Zo’n bankje?

En dan denk ik aan het eventuele lot van alle ( jonge) mannen die ik nu ken: straks, samen op zo’n bank.

Gelukkig is “praten ” onder de jongens vantegenwoordig, en dus ook bij de toekomstige generaties, meer wijd verbreid, want, ze worden over het algemeen meer opgevoed door vrouwen. 

De meeste leerkrachten op de basisschool, op dit moment: zijn vrouwen. 

Veel jongens groeien op in een eenoudergezin, waarbij de moeder aan het hoofd staat. 

Pas op de middelbare school komen de afgezaagde, uitgebluste, blanke mannen van middelbare leeftijd in beeld, waar ze zich tegen af kunnen zetten. 

Daarmee zullen ze zich, hoop ik, wel redden . De nieuwe mannen.

Om te leren praten.

Ik heb hoop voor de toekomst.

Groet, SH

Bronnen: Margriet, Libelle, Linda, HP/De tijd, Metro, Volkskrant,

de Huis aan Huis,LC , AD , mensen; live blogs. en de Telegraaf. Enzovoorts. 
PS. Sorry Jan