Guestblog: LAAT DIE EMMER NOOIT VOORBIJ GAAN

Het is midden in de nacht. Ik loop op blote voeten vanuit de slaapkamer via de overloop de badkamer in om naar het toilet te gaan. Overal ligt zand. Altijd. Het blijft vertrouwd aan mijn voeten plakken. Teruggekomen bij mijn bed veeg ik eerst de onderkant van mijn voeten voordat ik er in stap. Altijd. De volgende dag zie ik dat mijn bed niet verschoond is gebleven. Nooit. Ach, ik wil ook weten dat ik op een eiland woon. Altijd en overal zand. Zand stuift, zand kriebelt, zand vloeit, zand schuurt, zand kruipt, zand plakt. In mijn oren, in mijn haar, in mijn bed, in mijn ogen, tussen mijn billen en mijn tenen, op de vloer, onder mijn nagels, in de auto, in mijn tas, in mijn jaszak, in de wind en in mijn schoenen. Nergens niet. Ergens wel fijn.

Ik neem het mee naar Terschelling. Ik kom er niet vanaf. Ook daar is het zand overal, zelfs in de kerk. Mijn vriendin, de dominee, houdt er een preek. Over zand. Natuurlijk. Ze laat een klein emmertje met zand rond gaan en nodigt iedereen uit daar wat van te nemen. De emmer gaat van hand tot hand, wordt glimlachend doorgegeven. De een neemt een handvol, de ander pakt het als zout tussen vinger en duim. De oude man in de bank naast mij neemt niets uit het emmertje. Hij geeft het direct door. Hij kijkt stuurs. Het zand raakt steeds verder van hem vandaan.

‘Stel je voor’, zegt mijn vriendin, ‘stel je voor dat het zand liefde is. Bedenk eens hoeveel zandkorrels er zijn. Genoeg voor de hele mensheid!’

Ik kijk nog eens naar het vreugdeloze gezicht van mijn buurman. Ik strek mijn arm, toon hem het zand in mijn hand en schenk hem een glimlach. Verbaasd houdt hij zijn hand op. Ik laat van mijn zand in zijn hand vloeien. Hij lacht terug. Breeduit. Hoe en hoelang heeft hij zijn huis zo schoongehouden?

Schurende Kerstdagen en een kriebelig nieuwjaar!

GH

Advertenties

Zomer en zand


  

“Mel, weet je wat me nou zo leuk lijkt voor Livy?”, vraag ik. Enthousiast als ik ben wacht ik uiteraard zijn antwoord niet af en knal ik mijn idee er gelijk in: “Een zand- en watertafel! Dan kan ze lekker spelen, met water en zand. Dan kan ze lekker modder maken. Dan kan Olivia zandtaartjes maken en dat is toch heeeeeerlijk? Dat vind ze denk ik echt te gek Mel!” Na mijn relaas over de zand- en watertafel kijk ik hem aan. Ik verwacht dat hij een gat in de lucht springt van enthousiasme, dat hij ratelt over waarom het, inderdaad, zo’n goed idee is. Hij zegt heel rustig: ” Ja, dat kunnen we wel doen”. 



Op naar de bouwmarkt. We gaan direct alle spullen kopen die we nodig hebben. Ik merk dat Mel wel degelijk net zo enthousiast is als ik. We brainstormen nog even over de beste constructie. De tafel moet namelijk nu heel laag, want zo lang is Liv nog niet. Het mooiste zou zijn als de tafel in hoogte verstelbaar zou zijn. Mel heeft wel een goed idee. Blij als twee kleine kinderen hebben we al het hout en een zak zand onder de arm. 
Het moment suprème! De tafel is klaar: Olivia loopt erop af, ze pakt een schepje en ze vindt het leuk! “Kom maar op zomer! Wij zijn er klaar voor!”

Benodigdheden:

-plank

-schraag

-schroeven

-twee teiltjes 

-zand

-water


Werkwijze:

-Teken af waar je de teiltjes wilt hebben en zaag dit uit.

-Haal de schraag uit elkaar.

-Meet de hoogte af en boor daar de blokjes op die je van de schraag afzaagt 

-Zet het geheel in elkaar.

-Lekker spelen

ER