Gratis en voor niks

Laatst was ik samen met mijn oudste dochter in het ziekenhuis en konden we helemaal gratis meerijden, met een vrijwilliger als chauffeur, in zo’n soort van golfkarretje, wat elk zichzelf respecterend hospitaal tegenwoordig beschikbaar stelt voor patiënten, die slecht ter been zijn.

Wij kregen gezelschap van twee mannen, voor de prijs van een, want de een ging voor de gezelligheid mee, terwijl zijn dienst er eigenlijk al opzat.

Het bleek een komisch duo te zijn. Onderweg bleven de grappen dan ook niet uit de lucht. 

Ze hadden ons keer op keer op het verkeerde been, deze eigenlijk al gepensioneerde heren. 

Dus door het onbaatzuchtige vrijwilligerswerk van deze mensen, werd onze bestemming wat minder zwaar beladen. 

“Wat een gezelligheid” zei mijn dochter op een gegeven moment.

En dat deed me denken aan de eerste keer, dat ik met haar in een ziekenhuis was; hoe het was bij haar geboorte en hoe licht de last toen was.

Toen kon ik haar nog in mijn armen dragen en nu 39 jaar later, bleek het niet voor niks geweest te zijn. Nu was ze mee, om mij te ondersteunen bij een lastig onderzoek. Voor het geval dat ik er niet zo goed tegen zou kunnen, want zo stelde ze: “Je bent ook zo vaak met mij mee geweest, mama!” Nu wilde ze mijn last dragen.

Ik werd uit mijn overpeinzingen opgeschrikt door een vraag van een van onze begeleiders. ” Kennen jullie het verschil tussen gratis en voor niks? ”

Het antwoord bleek zijn favoriete grap te zijn, die hij die dag misschien al tientallen malen verteld had. 

Hij was namelijk vroeger gratis naar school gegaan, maar heel veel mensen voor niets!

Nog nalachend stapten we uit en liepen we naar de plaats van bestemming, waar ik hartelijk werd ontvangen: “Mevrouw Horjus is ook mooi op tijd! ”

Alles ging vlot en nu is het wachten op de uitslag.

Mirelle bedankt! 

Het was zeker niet voor niks.

Groet SH

Advertenties

Guestblog raising mefrouw: Bevallen

  

Als moeder van vier kinderen ontkom je er niet aan, om niet ook een blog aan dit onderwerp te wijden. De bevalling, maar ja, waar begin je. Naar aanleiding van het succes van mijn drieluik over de namen van mefrouw, was de verleiding groot om er nog een te maken; Bevalling 1,2 en 3. Maar dan zou ik andere situaties geen recht doen. Over de laatste keer kan ik overgins kort zijn: daar weet ik zelf weinig van, omdat het een keizersnede werd en ik bijna alles van horen en zeggen heb.
Echter de eerste keer was het na een zwangerschap uit het boekje (zonder trouwens alle pijntjes, misselijkheid en andere kwalen, die daarin beschreven werden) , geen makje. Na aankomst in het ziekenhuis duurde het nog 24 uur voordat mijn oudste dochter ter wereld kwam. Vierentwintig uur waarin ik mezelf op een heel andere manier leerde kennen. Dat ik zo kon schreeuwen, mensen kon afsnauwen of pijn kon overstijgen en doorstaan, vanwege wat tegenwoordig een weeën storm wordt genoemd, had ik nooit verwacht. Dat er een keizersnee en een bloedtransfusie werd overwogen, heb ik op die momenten niet meegekregen. Dat de meeste in het ziekenhuis aanwezige studenten of co assistenten op een bepaald moment ongevraagd kwamen meekijken, omdat het midden in de nacht was en ze verder niks te doen hadden, kon me eigenlijk niets meer schelen, ik was de schaamte wel voorbij en stond “open” voor publiek. Zij kregen er punten voor hun opleiding voor; en ik kreeg mijn kind; pijnmedicatie was in die tijd nog niet gebruikelijk. 
Daarna was ik vastbesloten om zoiets nooit meer te hoeven doorstaan. Totdat zich zes jaar later de tweede dochter onverwacht aankondigde. Zeven maanden zat ik in de rats, maar het ging van een leien dakje. Na het breken van de vliezen was ze er binnen 3 uurtjes. Thuis! Drie uur waarin ik nauwelijks de tijd had, om er over na te denken en met maar drie persweeën. Toen was ze er al. Daarmee heeft ze letterlijk en figuurlijk de weg gebaand voor haar zusje; voor mijn derde en naar ik dacht laatste kind.
Weloverwogen en helemaal zen ging ik er die keer voor en achteraf is dat ook de keer geweest, waarbij ik zelf de meeste zeggenschap en controle over de bevalling heb gehad. De dochter die toen geboren werd, heeft eigenlijk de beste start op aarde gehad.
Als in een Rollercoaster leert men al doende, maar de mooiste bevalling, was natuurlijk die van mijn vriendin. 

Daar mocht ik bij zijn en als eerste kreeg ik haar dochter in mijn armen gedrukt.
Een wereld aan ervaringen, maar hoe het bevallen is? Een drieluik zit er niet in.
Groet SH

Brand New 

  

Daar staan ze! Ik heb mezelf getrakteerd op, brand new shoes. Echte hakken wel te verstaan. Het is zo lang geleden dat ik hakken heb kunnen dragen. Ik wil morgen op mijn nieuwe hakken het ziekenhuis uit. Zoals mijn lief het benoemde een, mooie ambitie. 

Toen ik vanmorgen ver voor de wekker wakker werd voelde het net als pakjesavond, dat gevoel dat je als kind kon hebben dat er iets groots gaat gebeuren.

Vandaag krijg ik een groot kado. Vandaag wordt ik weer geopereerd en wordt de neuromodulator in mijn rug definitief geplaatst. 

De proefperiode van twee weken is goed verlopen. De pijn is in sommige delen van mijn lichaam aanzienlijk anders geworden, als het apparaat aanstaat. Medicatie heb ik al kunnen verminderen. Ik slaap soms de nachten door! 100 % verbetering is het niet. Dit wist ik van te voren maar ik ben al blij met wat het tot nu toe opgeleverd heeft. Ik zal mijn leven opnieuw moeten inrichten. Ik zal minder pijn hebben dan de afgelopen periode maar ik mag ook minder doen. 

Ben je zenuwachtig vraagt de zuster. Nee valt mee. Gezonde spanning, het is en blijft een operatie. Ze bindt de bloeddrukmeter om mijn arm. Houd ik mezelf voor de gek? Nee, gelukkig mijn bloeddruk is normaal. 

Daar staan ze! Nieuwe echte hakken. Ik ga morgen op mijn high heals het ziekenhuis uit. Mijn “brand new future” tegemoet!! 

MR