“Don’t walk behind me; I may not lead. Don’t walk in front of me; I may not follow. Just walk beside me and be my friend.”

– Albert Camus –

Met het skûtsjesilen kwam ik een aantal oude vriendinnetjes weer tegen, dat zette mij aan het denken over mijn vriendinnen in mijn leven. Toeval treft dat mijn moeder een blog plaatst over vriendinnen. Ik stuur haar een apje dat ik een gelijk soort blog wilde schrijven, dus bij deze…

Vriendinnen zijn er in verschillende soorten en maten. Het begint al op de basisschool; ik had een beste vriendin op school, schoolpleinvriendinnetjes, speel-, overblijf-, buurt-, sport-, Vlieland-, vakantie-, mijn zusje (maar dat noem je als kind écht niet je vriendinnetje), mijn nichtje (toen die naast me in de wieg werd gelegd, werd het automatisch mijn allerbeste…) en mijn grote zus (mijn grote vriendin).
Na je basisschoolperiode en een aantal verhuizingen probeer je een heleboel vriendschappen in stand te houden, maar goed, dan leer je vriendinnen komen en gaan, maar een aantal van de hiervoor genoemde vriendinnetjes zijn er nog steeds.

Als puber en jong-volwassene loop je eigenlijk ongeveer het zelfde rijtje weer af; school- , buurt-, hang-, Vlieland-, vakantie-, stage,- Engeland-, werk-, maar ook vriendinnen van vriendinnen worden ook weer vriendinnen en de vriendinnetjes van vrienden worden ook weer vriendinnen. Maar goed dan leer je weer vriendinnen komen en gaan, kun je enorm op je bek gaan en erg gekwetst worden, maar gelukkig zijn een aantal van de hiervoor genoemde vriendinnen er nog steeds.

En als volwassene heb je eigenlijk weer het zelfde riedeltje, maar nu heb je al geleerd dat je in sommige vriendschappen niet zoveel energie hoeft te stoppen, als je vroeger gedaan zou hebben, want je weet al dat het voor een bepaalde periode is of dat ze een bepaald soort vriendin is.

Iedereen heeft het druk, dus soms duurt t even om elkaar weer te zien. Met sommige vriendinnen heb je aan een half woord genoeg, sommige hoef je maanden niet te zien en ga je gewoon weer verder. Een andere zie je alleen op Vlieland en dan is het ook goed. Met de één sport je, de ander ga je terrassen, met de ander kijk je een filmpje en met anderen heb je het over gerust uren over poep. En dan blijven er nog een aantal over, : mijn ouwe ouwe schoolvriendinnetje van Vlieland (waar ik zelfs dezelfde tattoo mee heb terwijl ruzie niks vreemd is), mijn nichtje en mijn zusters, mijn valse zuster ( mijn allerbeste vriendje) en moeke.

Het maakt eigenlijk niet uit hoe en in welke vorm. Het begint bij een basis en zoals eigenlijk het met alles is, als de basis maar goed is. Of zoals ik vaak zeg op het werk: het begint bij de basis, maar zo is het met alles. Een goed recept, een kledingcollectie, een concept, een muziekstuk, een outfit, een collage, een studie, een sport, etc, etc.

Wat ik een fijne gedachte vind, is dat mijn basis er is en dat die blijft, maar dat hoe oud ik ook ben steeds weer nieuwe vriendschappen kan sluiten.

Vriendinnen, in welke vorm dan ook, ik ben blij dat ze er zijn.

FR