God in Friesland

Vandaag is het zover, de Ros Marinus ligt na twee jaar weer in het water. Mijn lief heeft keihard gewerkt en alles glimt weer. We gaan ons eerste tochtje maken van dit jaar en Foka gaat ook mee. Finn is helemaal hyper de piep. Ik sta te worstelen met de stickers en draadjes van mijn tens, hoe krijg ik die fatsoenlijk door mijn broekpak? In mijn energieverdelingsplanning was geen ruimte voor boodschappen en de voorraadkast is nagenoeg leeg. Inderdaad, een nix in fridge om toch iets lekkers te hebben aan boord. Het wordt een bananenbrood.

Benodigdheden:

– 3 (over) rijpe banen

– 6 dadels

– handje pecannoten

– 125 ml crème fraiche

– 100 gram roomboter

– 2 eieren

– 250 gram bloem

– 2 theelepels bakpoeder

– 3 eetlepels appelstroop

– zakje of eigen gemaakte vanillesuiker

– 1 theelepel kardemom

– 2 theelepels kaneel

– snufje zout

Bereiding:

– verwarm de oven voor op 180 graden

– meng de boter, eieren, vanillesuiker en appelstroop tot een glad mengsel in de keuken machine

– voeg de gezeefde bloem, bakpoeder, kaneel, kardemon, zout en meng dit nog ongeveer twee minuten

– meng als laatste de crème fraiche, pecannoten, dadels en de bananen erdoor. Ongeveer nog een minuutje

– stort het mengsel in een ingevette bakvorm

– bak het geheel ongeveer voor 50 minuten in de oven, afhankelijk van het soort oven. Check met een saté prikker of het brood gaar is of kijk of de kantjes los komen

– laat het brood 30 minuten rusten op een rooster of in de vorm voor een zompiger brood.

De ” fokanist” heeft de trossen los gegooid en de kapitein vaart ons langs de mooiste plekjes in Earnewoude. Het mooie aan varen en het water is dat, je een instant vakantiegevoel hebt. Met een drankje en ons hapje voelen we ons als een god in Friesland!

MR

Gouden moment – de knikkerbaan

 

Gouden moment; een moment dat je altijd bij zal blijven, een moment dat je hart sneller laat kloppen.

De knikkerbaan is een begrip in mijn groep 2. Het maken van een knikkerbaan is een heel proces. Samenwerken is belangrijk! Er wordt een plan gemaakt, middels bouwtekeningen, er worden taken verdeeld, er ontstaat leiderschap. De knikkerbaan is niet zomaar binnen een dag af. Rome is immers ook niet binnen een dag gebouwd. Er wordt thuis heel wat uurtjes op de wc doorgebracht, zodat we voldoende wc-rollen hebben voor ons bouwproject. “Hoe weten de vaders en moeders nou wat er op onze muur zit?”, vraag ik de kinderen. “We kunnen het erbij schrijven juf”. Zo gezegd, zo gedaan; er komt een naambordje.

Met pijn in ons hart breken we de knikkerbaan af. We moeten namelijk verhuizen naar een nieuw lokaal. Dit is het einde van ons project, vrees ik. In ons nieuwe lokaal stromen de wc-rolletjes nog steeds binnen. Dankbaar neem ik ze in ontvangst, maar niemand begint over het bouwen van onze nieuwe knikkerbaan. De kinderen genieten van ons nieuwe lokaal vol daglicht en nieuwe materialen. De knikkerbaan lijkt in vergetelheid te raken, of misschien ook niet. Gisteren hoorde ik de magische woorden: “Juf, mogen we weer een knikkerbaan bouwen?” Zonder beweging maak ik een vreugdedansje. Yes, ik zit vol ideeën: twee banen maken, welke is het snelst, nieuwe vormen, nieuwe ontwerpen, nieuwe leerdoelen. “Natuurlijk mag je een knikkerbaan maken, de wc-rollen liggen op de kast”.

Benodigdheden:

  • wc-rollen
  • Schilderstape
  • Schaar
  • allerhande – spulletjes om de baan mooi te maken
  • een lege wand, of deur
  • knikkers
  • creativiteit
  • Enthousiasme

ER

Tropische dag


Het is officeel de eerste tropische dag van jaar! Het is heeeet, de thermometer geeft minstens 30 graden aan in de schaduw. Bloemen wiegen zachtjes in de wind en de bijen zijn aan het zwermen.

” Mama, mag ik een ijsje?”  Tuurlijk mag dat mijn grote vriend! In de vriezer staan de heerlijkste smaken ijsjes die we eerder zelf gemaakt hebben. Kies maar uit, het is echt ijsjes weer.

Bij de Xenos verkopen ze voor €1,79 ideale siliconen ijslolliemakers in calippo vorm, dus geen gedoe met stokjes en in allerlei kleuren. Helaas geen rood deze keer!

Ik moet trouwens oppassen wat ik schrijf in de shoplogs want mijn lief leest mee en kreeg ik het laatst met een knipoog om mijn oren dat ik vast wel een goed vrouwen excuus had…uh ja natuurlijk heb ik die.

Maar voor nu laat ik de winkels links liggen en schrijf ik deze blog lekker in het zonnetje. Ik zeg; Genieten!

MR

Guest blog raising mefrouw: Eigen weg

Mijn kleindochter loopt inmiddels los en vol bewondering heb ik me weer verbaasd over het hele ontwikkelingsproces wat daaraan vooraf gaat.
Natuurlijk doet me dat denken aan mijn dochters en hun eerste stapjes en aan al die eerste of laatste keren, waarbij ik aan de zijlijn stond, soms mijn hart vasthield, maar ze nog vaker kon toejuichen. De mijlpalen in hun leven.
De keer dat ze een stap in de verkeerde richting zetten, hopeloos verdwaalden, of in het diepe sprongen, zonder te kijken of ze konden zwemmen.
De keren dat het ze het juiste pad kozen, een stap voorwaarts deden, of de top beklommen en bereikten.
En hoe ze een enkele keer op hun schreden terugkeerden.

Soms mocht ik ze bij de hand nemen en een beetje bijsturen, maar met vallen en opstaan zijn ze hun eigen weg gegaan.

Nu haasten ze zich dansend en huppelend; struikelend en strompelend, door het leven.
Soms wil ik ze wel toeroepen om even pas op de plaats te maken, maar al lezend op mefrouw besef ik dat dat niet nodig is. Mijn dochters staan al vaak genoeg stil bij de dingen die hun aandacht hebben; die ze raken.

En die eerste stapjes? Ach, de één nam ze wat vroeger, de ander wat later. Wankel en onzeker, maar alledrie vol trots, fier rechtop en met een big smile.
Net als Olivia!

Heel veel vergeet je. De herinneringen die er zijn worden gekleurd door de tijd.
Toch ligt er nu het besluit om die vanaf heden wekelijks te delen op www.mefrouw.nl.
Een trip langs Memory-Lane.

Bij deze!

Groet

SH

N.B.

Homo Erectus

>>Latijn voor de rechtopstaande mens (http://Wikipedia.org/wiki/homoerectus)
>>De eerste jager (http://www.encyclo.nl)
>>Voorloper van de eerste mens (http://cultureelwoordenboek.nl)

Oude aardappelkistjes


Op Terschelling vond ik een aantal jaar geleden 2 aardappelkistjes.
In mijn hoofd spookte ’t meteen “Cool, daar ga ik ooit wat mee doen.”
Collega lief aankijken, voor zover ik lief kan kijken ” Uh, wil je me wel even helpen met sjouwen?” Dus kistjes gingen uiteraard mee aan boord.

Jaren hebben ze bij mij op het balkon gestaan, gewoon leuk met planten erop.

Op een gegeven moment wist ik het, misschien een beetje afgezaagd; een wandbord maken. Op het moment wordt je dood gegooid met die dingen, alleen dan van steigerhout.

Nou ik heb ’t geweten, wat een rotklus. In die oude kistjes zitten wel iets van 150 verroeste spijkertjes. En dan per kistje!!

Ik al vloekend aan de slag om eerst al die spijkertjes eruit te halen. Mijn moeder ” Je bent echt sprekend je vader, wat er allemaal voor woorden uitkomen.”
Dus laat ik die maar niet herhalen… Pfff, zweet op mijn voorhoofd, maar het is gelukt.

Daarna aan de slag gegaan met het in elkaar zetten van het wandbord. Wat het werk een stuk makkelijker maakt zijn een accuboormachine en een decoupeerzaag.

Daarna gaatjes in de muur boren met een klopboor, vastschroeven en het resultaat is er.

Taadaa!!

FR