Zwerfafval vindt, in tegenstelling tot dat wat mijn oudste zus er regelmatig bij ervaart en waar mijn oudste dochter tijdens de “Himmelwike” naar op zoek ging ; naar mij toe zelf altijd wel een weg.
Patatbakjes, losse handschoenen, lege bier- en frisdrankblikjes, aanstekers, sigaretten- doosjes, haarbandjes, pennen en nog persoonlijker voorwerpen zoals natte zakdoekjes en zo; alles krijgt zijn eigen verhaal.
Daarbij denk ik ook, net als zij: Hoezodan? Hoedan? Hoekandat?
Het is mijn fietsmandje waar in dat alles belandt en dat is echt geen prullenbak. Of zou men weten, dat ik het vervolgens niet in de berm gooi? Staat er soms een bordje bij?
Tóch mooi, dat er tenminste een paar mensen het besef hebben om de straat niet te vervuilen.
Als blogger heb je uiteraard affiniteit met woorden. In deze rubriek lichtten we zelfs de allermooiste uit.
Maar wat als je de taal niet kent, wat als je de woorden bent vergeten, wat als je de woorden niet kan lezen, wat als het praten fysiek onmogelijk is, wat als je de woorden niet kan horen, wat als je moet zoeken naar de juiste woorden of wat als je, je niet mag uitspreken?
Gelukkig wonen wij in een vrij land! Maar helaas hebben we het al vaak van dichtbij mogen meemaken dat woorden niet altijd vanzelfsprekend zijn en ook de afgelopen dagen kwam het belang van de waarde van woorden wederom om de hoek kijken.
En dan besef je, je eens te meer dat woorden een heel groot goed zijn.
Het was feest deze week! Ik was jarig, dus een goed moment om groots uit te pakken met taart. Ik had er nog wel een paar op mijn to-bake-lijstje staan waaronder deze echt overheerlijke Chocolade Avocado taart.
Het leek Qyra een leuk idee om filmpjes te maken van onze recepten. En zo geschiedde!
“Eveline, heb jij die documentaire over de Backstreet Boys op Netflix al bekeken?” Het begin van een geanimeerd gesprek over de mannen. In de week erna ben ik aan het nadenken over de Backstreet Boys, ‘N Sync, Five en meer boybands. Ik ben nooit fan geweest van een bepaalde boyband, van tijd tot tijd was ik fan van allemaal, soms helemaal niet en af en toe draaide ik de nummers grijs. Misschien geen zwevende kiezer, maar zeker een zwevende fan. Eigenlijk de ideale positie, want op deze manier plukte ik de vruchten van elke Boyband.
Ik besluit de docu te bekijken en het is eigenlijk een trip down memory lane en ik zing alle nummers uit volle borst mee. Het geeft me tevens inzicht in mijn liefde voor mannen, de keuzes die ik hierin gemaakt heb en dat ik toen al op dezelfde types viel als nu. Ik vond namelijk de mannelijkste, underdog en meest mysterieuze man van de band het leukste in tegenstelling tot mijn vriendinnen die voor Nick, of Scott gingen. Justin Timberlake is dan misschien weer de uitzondering die de regel bevestigd.
Boybands een guilty pleasure? Misschien wel, maar wel eentje die ik in ere wil herstellen.
Deze week was het himmelwike samen met een groepje vrijwilligers trokken we gewapend met vuilniszakken en grijpers door het dorp.
Zoals jullie ondertussen misschien wel weten ben ik behept met het onhandigheidsgen. Daardoor had ik flinke ruzie, met de grijper, de bosjes en de stukken afval maar gelukkig kwam er hulp uit onverwachtse hoek.
“Kijk Mam, zo moet het: je moet er dun in en dan kun je het afval grijpen en kan je er gewoon weer uit”
Finn had helemaal gelijk en daarna ging het stukken beter!
Wat veel zwerfafval hebben we verzameld, het gekste van alles was toch wel een kinderglijbaan die Qyra uit de sloot heeft gevist.
mefrouw 