About books and reading: Onuitputtelijk

mefrouw1 reactie

Op Schiphol moest ik in verband met het gewicht van de koffers een paar boeken achter laten en heb daar nog even gauw een boodschap in geschreven: dat het boeken waren die ik met liefde achterliet voor de eerlijke vinder. Zo werden het zwerfboeken dus en dat voelde best goed, maar het bracht wel problemen met zich mee.

Zou ik zelf bijvoorbeeld nog wel voldoende leesvoer overhouden voor drie weken vakantie? Want ik ben geen E-reader type.

Het laatste heeft zich als vanzelf opgelost.

Gisteravond  op een bank in de lobby, vond ik zomaar een ander boek, wat ook aan het zwerven was.

Stiekem denk ik aan de mini bieb die mijn oudste dochter in Goutum heeft staan, voor kinderboeken weliswaar, maar ik zoek hier tevergeefs naar het volwassen equivalent daarvan.

In Turkije zie je ze wel in dit soort resorts, boekenkasten waarin je de door jouw uitgelezen boeken kwijt kunt en van waaruit jij nieuwe kunt oppikken; maar hier leg ik stilletjes mijn meegevoerde boeken op banken en tafels weg, zodat ook anderen gratis iets mee terug kunnen nemen; waardoor ik een ander blij kan maken: een onuitputtelijke bron van vreugde.

En onlangs ontdekt, dat er bij het handdoeken uitgiftenpunt, hier toch ook zo’n plek is.

Zonnig leesplezier

Groet SH

Mooie woorden: Arachibutyrofobie

mefrouw5 reacties

Uiteraard behoort pindakaas z’n eigen dag te hebben. En vandaag is het nationale Pindakaasdag!

Pindakaas is denk ik mijn ultieme broodbeleg. Al jaren. Als kind al was ik er dol op. Een heerlijk vers broodje met pindakaas, maar geen nood aan de man als het brood al een beetje oud was; hup de broodrooster in en dan pindakaas erop.

Jarenlang heb ik argwanend naar mijn vriendinnetje, die ik als sinds mijn vierde ken, gekeken als zij haar broodje besmeerde met pindakaas om er vervolgens hagelslag op te doen. Ik verklaarde haar, intern, elke keer voor gek. Intern lachte ik haar vierkant uit. Totdat ik op den duur zwanger raakte en toen is het begonnen…. De broodjes pindakaas met hagelslag waren niet aan te slepen. Wie het laatst lacht….

M’n nieuwste hit wat ik pas sinds kort eet, ik ben een laatbloeier in wel meer dingen, pindakaas met banaan!! Goddelijk, zeg ik je! Rijstwafels, crackers, roggebrood; ja hoor ja, allemaal met pindakaas. Olivia lijkt mijn voorliefde voor pindakaas te hebben overgenomen. Zij eet zelfs krentenbollen met pindakaas! Het is waar: ik kijk haar argwanend aan, terwijl zij zit te smullen.

Maar het schijnt dat er mensen zijn met een fobie voor pindakaas. Nou ja, misschien niet voor pindakaas, maar wel voor het feit dat het vast kan blijven plakken aan je gehemelte. Wanneer ik dit lees, ben ik zo blij dat ik hier geen last van heb, want wat zou ik moeten zonder pindakaas?

Arachibutyrofobie: Als je lijdt aan arachibutyrofobie dan ben je bang voor pindakaas die aan je gehemelte blijft plakken.

ER

Ps: uiteraard houd ik mij aanbevolen voor andere pindakaas combinaties, dus kom maar door!

Guestblog: Drie generaties condooms

mefrouw4 reacties

Een beerput opentrekken. Geheime details in openbaarheid brengen. Dat zou ik gewoon eens vaker willen doen. Aan de koffietafel bij mijn ouders bijvoorbeeld.

Mijn zus vertelt dat haar huis anno 2017 wordt aangesloten op het riool. De beerput is eindelijk verleden tijd. Met die mededeling trekt ze nou net het deksel van die spreekwoordelijke put, want mijn vader weet als eerste over dit onderwerp wel iets te vertellen. Natuurlijk. Hij begint al te lachen voor zijn verhaal begint.

Over meneer X, die aan de Havenweg op Vlieland woonde met zijn nieuwe huishoudster. Lang geleden, want mijn vader was nog een kwajongen. Hij speelde met een kameraadje overal en nergens. En zo belandden ze bij de beerput achter het betreffende huis. Het deksel moest er af. Natuurlijk. Het verhaal leert niet wat ze verwacht hadden te zien, maar verrassend genoeg staken een heleboel ballonnetjes fier boven de stinkende massa uit. “Nou meneer X doet het nog aardig”, concludeerden mijn vader en zijn vriendje na grondige inspectie.

Mijn moeder doet ook een duit in het zakje. Zij had in die tijd nog nooit een condoom gezien, maar weet met een ondeugende glinstering in haar ogen wel te vertellen dat er vaak om theezakjes gevraagd werd in het plaatselijke warenhuis. Enthousiast vertel ik daarop dat in onze tijd een vriendin met extreem lange vingers (letterlijk en figuurlijk) de enige Durex-automaat in het dorp plunderde en daarmee haar vriendenkring gratis bescherming bood. En dat doet mij vervolgens denken aan mijn dochter, toen ze 5 jaar oud was. Ze had een portemonnee gevonden op het Kerkplein. Ik haalde hem leeg en noemde hardop wat ik zag: een foto, wat kleingeld, een werpster en …. “Een condoom!!”, vulde ze zonder aarzeling aan op het moment dat ik het ding tevoorschijn trok en die splitsecond nadacht ‘wat’ er van te maken. Natuurlijk.

Moraal van dit verhaal: van het open trekken van een beerput, word je wijzer. Of zwanger? Zoiets.

Vrij vrolijk en veilig

GH