Yummy sunday: Havermoutcupjes

mefrouw4 reacties

Nooit ga ik s’ morgens vroeg naar de supermarkt maar stomtoevallig stond ik daar om half negen en voor mijn neus stonden vier karren vol met een opruiming van de biologische schappen. Mijn hartslag schoot omhoog en als een ware coupon-mom sloeg ik mijn slag. Thuis gekomen helemaal blij want nu zijn mijn voorraadkasten voor een prikkie weer aangevuld met havermout, kikkererwten, soepen enzovoorts!

Dit recept vond ik op http://www.smaakt.bio maar helaas kan ik de link niet meer voor jullie terug vinden. Gelukkig heb ik het opgeschreven want dit is echt Yummy.

Ingrediënten:

⁃ 100 gram havermout

⁃ 2,5 eetlepel kokosolie

⁃ 2,5 eetlepel honing

⁃ 1 theelepel kaneel

⁃ 4 eetlepels dikke (soya) yoghurt

⁃ 1 stoofpeer

Werkwijze:

⁃ Verwarm de oven voor op 175 graden

⁃ Meng de havermout, kokosolie, honing en kaneel goed doorelkaar. Verdeel in vier porties en doe dit in de vormpjes van een bakblik. Druk het goed aan gebruik hier eventueel een borrelglaasje voor

⁃ Zet de cupjes voor ongeveer 15 minuten in de oven tot ze goudbruin zijn. Laat ze helemaal afkoelen voordat je ze uit het blik haalt

⁃ snijd het stoofpeertje in vier partjes

⁃ als alles is afgekoeld vul dan de cupjes met yoghurt, leg er een peertje bovenop en garneer met wat maple siroop

Serveer direct,

MR

Quote of the friday: Vertrek

mefrouwEen reactie plaatsen

Niet alles in het leven gaat altijd zo, zoals jij denkt te weten, dat het zal gaan.

Dus op de ochtend voor mijn vertrek naar Egypte kwam er een telefoontje dat mijn vader in het ziekenhuis zou worden opgenomen in verband met hartklachten.

Toch vertrok ik maar naar Goutum voor alles wat ik daar nog, voor mijn vakantie, moest afronden voor de Eco-shop en zag vervolgens de helikopter overvliegen met hem erin vanaf Vlieland

Mijn oudste dochter was  heel stellig op het moment daarna.

“Mam, moet jij nu niet bij je vader  in het ziekenhuis zijn?

En hoe goed is dat geweest!

Voordat ik het wist was ik bij mijn geruststellende,  humoristische, charismatische vader in het MCL en had hij gezegd dat ik vooral wel op vakantie moest gaan; had ik ’s avonds twee extra eters over de vloer en hield de beste vriend van mijn zoon de halve dag de bank bezet.

Zo gaat het leven soms ook.

Nu gaat het gelukkig weer goed met mijn vader, nadat er een pacemaker is geplaatst. Hij is weer thuis.

“Mooi wel”, zou Johnny, de vader van mijn dochters, dan ook gezegd hebben en dat is voor velerlei uitleg vatbaar.

Vertrekken op zo’n manier, op zo’n moment is niet zo als je het zelf van te voren bedacht of gewenst had, maar eens te meer wordt bewezen, dat niet alles te plannen is en dat het leven nog vele verrassingen in petto houdt.

“Het huis des levens, kent vele vertrekken”

Je vertrek is dan op vele andere manieren ook anders weer  te interpreteren.

Zoals voor Wieckie.nl of voor mijn man en mijzelf; met de keuze van of wel of niet op vakantie te gaan in dat soort omstandigheden, of die waar mijn vader voor gesteld werd , als je bij wijze  van spreken de mond gesnoerd krijgt en dan toch over weet te brengen, dat je het leven op je zevenenentachtigste nog steeds weet te waarderen met een tien en je bent er mooi wel nog, dan vertrek je nog lang niet.

Dan past er maar één lied, van één vrouw:

Heb het leven lief, het is mooi ❤️

Groet SH

Want you back in my life…

mefrouw1 reactie

Ik zie je staan. Buiten, je staat te wachten. Ik kom aanlopen en je lacht. Ik lach terug. “Heb je er zin in?”, vraag je. Ik bevestig dit. Ik heb tevens een onrustig gevoel in m’n buik. Zijn dit zenuwen? Ik kan het niet helemaal plaatsen en ik besluit het naast me neer te leggen. Ik ben hier nu en ik hoef niet alles wat ik denk, of voel te analyseren. Heel yoga, besluit ik op dat moment in het hier en nu te zijn, al is hetgeen we gaan doen alles behalve yoga…. dat weet ik, dat weet jij en dat weet de hele wereld, die ons daar zo ziet staan. Ik kijk je nog even zijdelings aan. Ik ben nieuwsgierig naar wat je hebt bedacht. Wat heb je voor mij in petto vraag ik me af.

We gaan beginnen zeg je.”Holy crap… We gaan beginnen? Gelijk bam: Fijn dat je er bent, en we gaan los!….” Je kijkt me aan. Je lacht. Is dit om mij gerust te stellen, of lach je, omdat jij weet wat me staat te wachten en weet je dat ik het zwaar te verduren zal krijgen. Je weet dat ik daar van houd….

“Oke, sandbag op je schouders”, en dan hoor ik in mijn hoofd een liedje dat ik al heel lang niet meer heb gehoord. “IIIIIIIIIIIIIIIIIIII, want you back jn my life”. Ik heb al zo lang niet meer bij je kunnen trainen, en dat heb ik gemist! Met een big smile op mijn gezicht volbreng ik hetgeen je voor mij en voor de rest van team hebt bedacht!

ER