Tag: AKH

Zwerfafval Vlieland

mefrouw4 reacties

Stukjes plastic vind je in allerlei vormen, maten, hard / zacht plastic er valt voor mij van alles wat ik niet kan definiëren onder. Maar deze stukjes intrigeren me zo langzamerhand eigenlijk wel. Steeds heb ik gedacht: dit is een onderdeeltje van een fiets en dan denk ik er ook nog achteraan: een huurfiets. Maar omdat ik het regelmatig vind vraag ik mij zo langzamerhand af: is dat eigenlijk wel zo? Het zal toch niet zo zijn dat er regelmatig iets van een fiets afvalt? Je er nooit iets over hoort?

Kan iemand mij uit de droom helpen? Waarvan zijn deze stukjes plastic afkomstig?

Over fietsen gesproken stel dat ik alle fietsonderdeeltjes nu eens bewaren zou dan kun je langzamerhand een hele fiets in elkaar zetten! Fietslampjes/ pompje / zadelhoesje

Van alles kom ik tegen.

Maar nee alles wat ik vind verdwijnt keurig in de daarvoor bestemde afvalcontainers.

Ik had het idee dat mijn lijstje dit kwartaal niet zo lang zou worden maar al met al is het toch weer een behoorlijke lijst geworden. Waar komt het toch elke keer weer vandaan?

Zo loop je je rondje vind je niets en dan ineens ligt er weer een plastic flesje/ blikje/ bekertje of wat dan ook. Of ergens duikt dan nog weer een oud roestig blikje met scherpe randen op. Lekker voor hondenpootjes of als je op blote voeten loopt.

Als we nu met zijn allen deze #plasticfreejuly erop letten dat we minder plastic gaan gebruiken misschien is het aantal stukjes plastic dan volgend kwartaal een stuk minder!

Want:

67 Stukjes Plastic is best veel!

Net als:

13 Stukjes Touw

3 Oude lappen

2 Zakdoek verpakkingen

5 Plastic bekertjes

45 Snoeppapiertjes

7 Plastic Flesjes

1 Bierflesje

1 Glazen flesje

1 Stuk ijzer

1 Zadelhoesje

1 Fietspompje

1 Fietslampje

7 Rietjes

4 Drinkpakjes

8  Stukjes Papier

1 Plastic Borrelglaasje

2 Aanstekers

2 Sigaretten verpakkingen

1 Zonnebrilglas

1 Zonnebrilpoot

4 Plastic waterzakjes

2 Plastic tassen

4 Haar elastiekjes

1 Schuursponsje

3 Handschoenen

5 Plastic dopjes

1 Ballon

1 Reageerbuisje

1 Theezakje

1 Chipszak

1 Make-up tube

1 Lipbalsem

1 Chipszak

13 Tairibs

Totaal 213 stuks Zwerfafval  in het 2e Kwartaal van 2018

Groet AKH

Guestblog: Rouwen

mefrouw3 reacties

Veel wordt erover gesproken of juist niet….

Voor iedereen volgt er na het overlijden van een dierbaar iemand een rouwproces.

Een proces wat voor iedereen anders verloopt, wat ieder op zijn eigen manier doorleeft.

Duurt het een jaar? Of langer? Of gaat het nooit over?

Wanneer kun je zeggen:  nu is het Rouwproces voorbij?

” Het eerste jaar is het het ergste” .

Hoe vaak hoor je dat niet zeggen?

Maar wat is “het” Het missen van? Het niet meer samen kunnen delen? Niet meer samen leven? Het uiteindelijk alles alleen moeten doen? Of juist dingen vermijden omdat je er nog niet aan toe bent? Maar is dat in het tweede jaar of de jaren daarna minder erg?

Of: ” je doet het goed” ” je bent sterk, je komt er wel” Wat doe je dan goed? Waar kom je uiteindelijk?  Je staande houden en wennen aan het feit dat je weduwe / weduwnaar / ( half )  wees / kinderloos of ouders van een overleden kind bent geworden,  je ouders, je broer of zus is overleden?  Gaat het ooit wennen dat degene er niet meer is?

Dag voor dag dient het leven zich aan, daar kun je op inhaken of niet, doen wat goed voelt voor jezelf, meedeinen op de golven van je emoties zonder boeien die je de weg wijzen. De warmte van je familie, vrienden, collega’s,  de buurt en huisdieren om je heen voelen. Je werk en de zorg voor hen die het nodig hebben weer oppakken. Spullen opruimen en bewaren. Hulp vragen en / of aanvaarden waar nodig. Herinneringen levend houden en ook weer nieuwe herinneringen maken…..

Het is een proces waarin het soms hard werken is, om uiteindelijk het leven weer te kunnen vieren….

Voor iedereen anders…… ieder op zijn eigen manier.

En ik? Ik moet er nog altijd aan wennen dat er op mijn id kaart w/ v Kikstra staat ipv e/ v Kikstra in die ene letter verschil ligt alles besloten……

Groet AKH

Guestblog: Elkaar Groeten

mefrouw6 reacties

Niet meer dan normaal toch?

Meestal probeer ik iedereen die ik tegenkom te groeten, mede eilanders ,zoals hier de gewoonte is en ” badgasten” vooral degene die hier al jaren komen en die je laten beseffen dat het seizoen echt is begonnen. Het is fijn om te zien dat ook de jongste generatie hier het als vanzelfsprekend overneemt, de kleinkinderen groeten hun vriendjes en vriendinnetjes en alle bekenden ook altijd.

Als ik met de hond ( en ) loop volgt er na een begroeting vaak een hondenpraatje. Of mensen kijken je verbaast aan. Immers het is niet overal meer de gewoonte om even goedendag te zeggen?

Ook onze oudste kleinzoon is daar heel consequent in, hij groet iedereen die hij tegenkomt! In het begin dat ik meeliep tijdens het uitlaten van de hond in hun dorp vroeg ik hem eens: ken je al deze mensen? Waarop hij antwoordde : nee niet allemaal maar ik zeg gewoon hoi of zo. En het werkt, met een glimlach op hun gezicht groeten de mensen hem terug!

Soms ben ik als ik aan de wal ben wel eens te enthousiast en denk ik iemand te kennen, begroet degene joviaal om dan tot ontdekking te komen dat het een volkomen vreemde is!

Of het is  weleens andersom dan wordt ik begroet en of gevraagd hoe het gaat en dan gaan alle radertjes in mijn hoofd heel snel heen en weer: wie is dit? waarvan ken ik hem/ haar ook alweer ? Om dan gaande weg het gesprek te denken oh ja!

Wat mij altijd verbaasde dat er mensen waren  die mijn man goed kenden hem met naam en toenaam begroetten en dan zo doorliepen! Terwijl ik ernaast liep!

Tijdens de vaarvakantie’s die wij als kinderen maakten met onze ouders maakten vond ik het altijd een heel bijzonder gevoel, wildvreemde mensen genietend van dezelfde omgeving even groeten. Vroeger als we een reisje mee mochten met onze vader op de veerboot en de Doeksen schepen passeerden elkaar of andere bekende schepen werd er ook altijd even getoeterd  als groet.

Als we nu met de boot gaan wordt iedereen  goedemorgen/ middag / avond  gewenst terwijl we onze plaatsen opzoeken. Dat probeer ik in het openbaar vervoer ook te doen maar dan moet je niet per ongeluk  in een stilte coupe gaan zitten! Daar wordt praten door mensen die er bewust voor kiezen niet op prijs gesteld!

En ja misschien is daar een knikje dan ook wel genoeg.

Gewoon  hoi of zo tegen elkaar zeggen

niet meer dan normaal toch? Je krijgt er vaak een glimlach voor terug!

Groet AKH

Guestblog: Vriendinnen

mefrouwEen reactie plaatsen

We zien elkaar niet vaak en toch hebben we een hechte vriendschap.

We leerden elkaar kennen toen we beiden aan een nieuwe opleiding begonnen op 16 jarige leeftijd. Ze kwam naast me zitten, vast besloten om een nieuwe start te maken en nieuwe vriendschappen. Ik net van het eiland af en me gesetteld in mijn kosthuis in afwachting van wat mijn nieuwe leven me zou brengen. Vanaf dat moment waren onze levens met elkaar verbonden. We gingen samen op vakantie, we logeerden bij elkaar en  ze kwam een zomer werken op de parel van de Waddenzee.

Na de opleiding was er een tijd waarin onze mannen en werk onze aandacht opslokten en hadden we veel minder contact.

Maar nadat we in het zelfde jaar moeder waren geworden, kreeg ik een brief. Vanaf dat moment volgden er vele kantjes tellende brieven, lange telefoon gesprekken en uitgebreide mails. We kunnen alles  bij elkaar kwijt!

Soms zoeken we elkaar op, al heeft dat soms wel enige voeten in aarde. De afspraken moeten gemaakt worden op een stormloze en ook niet op een te warme dag. En zo is mijn richtingsgevoel ,net als naar verluid bij meerdere vrouwen het geval is, niet om over naar huis te schrijven. Zo ben ik eens, in het mobiel loze tijdperk , vanaf de bushalte het halve dorp, waar mijn vriendin woont doorkruist voordat ik op mijn plaats van bestemming was, terwijl het echt niet zo’n moeilijke route is! Zij zat te wachten met koffie en snapte er niets van! Sindsdien staat ze bij de bushalte of haalt me op met de auto onder het motto : zonde van onze tijd, dat soort acties.

Op zo’n dag praten we de hele dag door,  hebben het over van alles en nog wat, voeren de meest serieuze gesprekken op de meest onverwachte plekken, want ja er moet ook gewinkeld worden en dan beseffen we ons soms dat dit toch wel een heel intiem gesprek was midden in een winkel om ons dan vervolgens in een enorme lachbui met onze buit naar de kassa te spoeden en de caissières in stomme verbazing achter te laten. Daarna wordt er besloten waar we gaan eten en gaan de gesprekken uiteraard onverminderd door totdat we ons beseffen dat ik ook nog een boot moet halen.

Ja, ondanks de afstand , kunnen we met elkaar lachen,  maar elkaar ook zeker vinden in de moeilijke perioden die we beiden mee maken  in ons leven. En dat maakt onze vriendschap op afstand  zo dichtbij en zo waardevol.

Groet AKH

Guestblog: Backpackend boemerang kind

mefrouw5 reacties

Ons  Backpackende boemerang kind vliegt via Zuid – Afrika de deur weer uit!

Als Millenial heeft hij het druk gehad voordat hij op reis ging. Klussen, werken, voorbereiden en pakken. Maar hij kan het aan, hij is niet opgevoed door Curling ouders. Daardoor heeft hij wel geleerd om zijn eigen pad te bewandelen. Dat begon al op de basisschool, hij begon er net en besloot voordat de ochtend voorbij was om naar huis te gaan, waar ze druk bezig waren om een schuur te bouwen. Ook besloot hij om samen met een vriendje af en toe dat het tijd was voor een ” snippermiddag ” en dan bleven ze lekker spelen terwijl de andere kinderen al binnen waren. Ook al zat hij niet in een Plofklas toch viel het niet meteen op bij de net beginnende juf dat er een leerling miste. Nu behoorde hij niet tot de Achterbankgeneratie, omdat we naast de school woonden, en dus vielen deze acties van hem thuis snel op en werd het gemeld op school.

Later tijdens de studie aan de wal maakte hij ook zijn eigen beslissingen: soms kwam het voor de eilander kinderen ( en dat gebeurt al generaties lang ) wel eens goed uit om een boot eerder naar het eiland te nemen, hij kondigde op zijn tijd aan dat de gekozen studie richting niet de juiste was en switchte.

Na het met succes afronden van de studie heeft hij een tijd gewoond en gewerkt aan de wal en kwam toen dus weer thuis wonen.

Hier woonde hij niet bij een Weiger Oma ( Zijn er ook Weiger Opa’s ? )

Behorend tot de  Sandwichgeneratie schakelt zijn moeder tussen de oppas van haar kleinkinderen en de Mantelzorg voor haar ouders. En dus zaten wij af en toe gezellig met zijn neefjes en nichtjes aan tafel de door hem gebakken pannenkoeken te eten.

En dan kom je op een dag thuis en kondigt hij aan dat hij op reis gaat! De tickets waren al geboekt! Oké dat word wel heel serieus.

Maar nu hij voor de derde keer op reis is weet ik ondertussen een beetje hoe het werkt: geen vaste afspraken maken over wanneer contact en van te voren wil ik niet weten wat hij allemaal gaat doen. Die spannende verhalen hoor ik liever achteraf! Het is genieten zoals hij geniet, van zijn reizen, zijn werk hier en ik hoop ook straks van zijn eigen huis!

En de honden? De moederhond wordt straks een Deeltijdhond!

Groet AKH