Guestblog raising mefrouw: Eten

“Mama, wat smaakt er zo bitter? ”

Vroeg mijn zoon gisteravond, toen we bij de gebakken aardappeltjes en slavinken wat rauwkost aten. Dacht ik toch, dat ik het rauwe hart van de witlof er wel uit had gesneden, maar niet goed genoeg dus en daarmee werd ik gelijk terug geworpen in de tijd.

Ooit was het een sport voor mij, om mijn kinderen groente te leren eten. Dus stonden er bij de avondmaaltijd altijd minstens twee soorten groenten op het menu. En appelmoes, om het proces wat te veraangenamen: Voor ieder wat wils, omdat smaken nu eenmaal verschillen. Ze moesten wel overal een hapje van proeven. Wat me niet altijd in dank werd afgenomen.

Mijn jongste dochter verklaarde zelfs op een gegeven moment dat ze geen groente meer wilde eten, want ze was “slatarisch” geworden; het bittere van de witlof proefde zij er ook wel uit, al kon ze het toen niet benoemen.

Maar hoe anders is het nu! Mijn dochters bedenken, soms noodgedwongen door allerlei allergieën, de mooiste recepten, eten spul waar ik bij wijze van spreken nog nooit van gehoord heb en ze raden mij regelmatig diverse nieuwe dingen aan.

De oude schijf van vijf zit er echter bij mij nog ingebakken. En dat melk goed is voor elk! Ik denk niet dat mijn voedingspatroon daar nog heel veel van zal af gaan wijken. Alhoewel er steeds meer voedselgoeroes zijn, die voor vernieuwing preken…

Mijn zoon hapt wel zomaar een stuk schimmelkaas met olijven weg en bij de moeder van zijn beste vriend, krijgt hij altijd “bakken met groenten”, want zij is vega. Mijn kleindochter eet zonder te verblikken of verblozen een rauwe paprika. Maar opeens wil ze net als haar grote neef geen broodkorsten meer.

Nurture of Nature? 

Laten we het er maar op houden, dat dat in het midden ligt; en ook dat ik steeds meer op mijn moeder ga lijken.

Tegenwoordig hoef ik gelukkig niet meer net te doen, alsof ik de meest onsmakelijke ontbijtjes op moederdag verrukkelijk vind, want mijn kinderen zijn de leeftijd wel voorbij, dat ze die mij op bed serveerden. Maar vooruit; vanwege de maaltijd was het bijna elke dag, “moeders” dag. Dus die ene keer per jaar had ik dat er wel voor over .

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Levertijd 5 april 1977

  

“Op jouw 39ste kun jij wel oma zijn”, voorspelde de 39 jarige vrouw, die tegenover mij lag in het Diaconessenziekenhuis in Leeuwarden, nadat onze beide dochters geboren waren. Glimlachend met mijn spiksplinternieuwe dochter in mijn armen, keek ik opzij, naar de vrouw, die later mijn beste vriendin zou worden en die ook net een dochter had gekregen. 

Waar had dat mens het over? 

Zij moest er ook om lachen; 39 was zo oud; wij waren als bijna beginnende twintigers nog jong; het leven lag voor ons!

Op die dag lag er sneeuw, zoals ik graag vertel aan iedereen die het horen wil, en het was het eerste jaar, waarin de zomertijd ingevoerd werd, want anders was mijn meisje op 4 april jarig geweest.

Maar hoe gelijk kreeg mevrouw Wagenwiel (zoals iemand haar noemde). Toen ik 39 was, veranderde mijn wereld. Als een schitterende schokgolf kwam mijn eerste kleindochter erbij. Dat je eigen kind een kind krijgt, die eerste aanblik, dat soort momenten zijn onbeschrijfelijk.

Het betekende niet dat ik, als oma zijnde, gelijk achter de geraniums kroop, want daar ben ik allergisch voor, maar wel, dat ik met alles wat erbij hoorde, een heel ander leven kreeg, wat daarna toch ook weer in te plannen bleek.

Op je 39ste wil je het leven nog wel een keer anders beschouwen, omdat de veertig er aan komt. Maar geloof me, 39 is niet oud! 

Misschien sta je dan aan het begin van een leven, helemaal opnieuw.

“Och, meisje toch” zei mijn derde kleinkind gisteren herhaaldelijk tegen mij. En zo blijf je eeuwig jong.

Groet SH     

Guestblog raising mefrouw: Bevallen

  

Als moeder van vier kinderen ontkom je er niet aan, om niet ook een blog aan dit onderwerp te wijden. De bevalling, maar ja, waar begin je. Naar aanleiding van het succes van mijn drieluik over de namen van mefrouw, was de verleiding groot om er nog een te maken; Bevalling 1,2 en 3. Maar dan zou ik andere situaties geen recht doen. Over de laatste keer kan ik overgins kort zijn: daar weet ik zelf weinig van, omdat het een keizersnede werd en ik bijna alles van horen en zeggen heb.
Echter de eerste keer was het na een zwangerschap uit het boekje (zonder trouwens alle pijntjes, misselijkheid en andere kwalen, die daarin beschreven werden) , geen makje. Na aankomst in het ziekenhuis duurde het nog 24 uur voordat mijn oudste dochter ter wereld kwam. Vierentwintig uur waarin ik mezelf op een heel andere manier leerde kennen. Dat ik zo kon schreeuwen, mensen kon afsnauwen of pijn kon overstijgen en doorstaan, vanwege wat tegenwoordig een weeën storm wordt genoemd, had ik nooit verwacht. Dat er een keizersnee en een bloedtransfusie werd overwogen, heb ik op die momenten niet meegekregen. Dat de meeste in het ziekenhuis aanwezige studenten of co assistenten op een bepaald moment ongevraagd kwamen meekijken, omdat het midden in de nacht was en ze verder niks te doen hadden, kon me eigenlijk niets meer schelen, ik was de schaamte wel voorbij en stond “open” voor publiek. Zij kregen er punten voor hun opleiding voor; en ik kreeg mijn kind; pijnmedicatie was in die tijd nog niet gebruikelijk. 
Daarna was ik vastbesloten om zoiets nooit meer te hoeven doorstaan. Totdat zich zes jaar later de tweede dochter onverwacht aankondigde. Zeven maanden zat ik in de rats, maar het ging van een leien dakje. Na het breken van de vliezen was ze er binnen 3 uurtjes. Thuis! Drie uur waarin ik nauwelijks de tijd had, om er over na te denken en met maar drie persweeën. Toen was ze er al. Daarmee heeft ze letterlijk en figuurlijk de weg gebaand voor haar zusje; voor mijn derde en naar ik dacht laatste kind.
Weloverwogen en helemaal zen ging ik er die keer voor en achteraf is dat ook de keer geweest, waarbij ik zelf de meeste zeggenschap en controle over de bevalling heb gehad. De dochter die toen geboren werd, heeft eigenlijk de beste start op aarde gehad.
Als in een Rollercoaster leert men al doende, maar de mooiste bevalling, was natuurlijk die van mijn vriendin. 

Daar mocht ik bij zijn en als eerste kreeg ik haar dochter in mijn armen gedrukt.
Een wereld aan ervaringen, maar hoe het bevallen is? Een drieluik zit er niet in.
Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Peen-Poesje

  

Vorige week hield de NS een landelijke actie om alle, (in de trein) gevonden knuffelbeesten weer bij hun rechtmatige eigenaar/-esse terug te brengen en er blijkt zelfs een heuse website te bestaan die hetzelfde doel nastreeft. Ik snap het belang hiervan wel, omdat mijn middelste dochter bijvoorbeeld, vroeger ook niet zonder de hare kon.

Je zou het nu niet meer zeggen, maar wat was ze verlegen, dat meisje van mij. Alleen naar opa en oma, die op de andere hoek van de straat woonden, durfde ze eigenlijk niet. Maar opa had verordonneerd dat alle kleinkinderen het zakgeld dat ze wekelijks zouden krijgen, persoonlijk op moesten komen halen, anders zou het aan hun neus voorbij gaan. Dus in gezelschap van haar kleine zusje en gewapend met peen-poesje ging ze er dan wel op af, alhoewel ze ook nog bang was, dat alle volwassenen maskers zouden dragen, die ze zodra zij weer weg was af zouden zetten, waardoor ze in monsters zouden veranderen.

Peen-poesje (haar speen in combinatie met haar lievelingsknuffel) was letterlijk en figuurlijk in vele situaties haar steun en toeverlaat en ging overal mee naar toe. Toen ze nog klein was kon dat bij logeerpartijtjes en naar de peuterspeelzaal heel openlijk, maar later naar school ging poesje, toen al zonder speen vanzelfsprekend, in de tas. 

Drama’s hebben we beleefd, als peen-poesje weer eens kwijt was. Hele zoektochten, met wie er op dat moment ook maar aanwezig was, werden er op touw gezet, want zonder het vertrouwde houvast werd er niet gegeten of gelachen. Een keer vond iemand hem, na bijna drie uur lang het hele huis afgezocht te hebben, waardoor de hele familie op onstuur raakte, buiten op een paaltje. Tot mijn grote opluchting, want anders kon ze natuurlijk niet slapen.

Een ander probleem was de slijtvastheid van het geheel. Een speen was wel vervangbaar, maar poesje was uniek. Oma en ik vonden er een oplossing voor. Door op gezette tijden nieuwe lijfjes voor hem te haken, breien of naaien, zag hij er dan wel wat anders uit, maar werd algauw, door het opnemen van de vertrouwde geur, weer in genade aangenomen.

Verlegen is ze allang niet meer mijn kleine meisje en haar angsten heeft ze overwonnen, maar peen-poesje heeft ze nog steeds. Hij is stiekem meegeweest op schoolreisjes en zelfs op vakantie naar Frankrijk. Hij heeft vele verhuizingen overleefd, is gehavend en versleten tot op de draad, maar ligt nu trouw te wachten in de opslag, tot ze hem weer op komt halen.

Oude liefde roest niet.

Groet SH

NB. Komt het door de herinneringen aan bovenstaande of zijn mijn oudste en jongste dochter gewoon slimmer dan dat ik was? Van de favoriete knuffel van hun kinderen bezitten zij meerdere exemplaren! Zo kun je er nog eens een wassen of verliezen……
》www.knuffelkwijtsijt. nl

》www.knuffelhotel/lost-and-found/knuffel-kwijt

》www.waarismijnknuffel. nl

Questblog Raising mefrouw: Guilty pleasure

  

De woensdagavond hield ik vroeger altijd vrij, want dan was het meidenavond in ons gezinnetje. Jarenlang zond (naar ik meen) RTL dan de woensdagavondfilm uit en meestal was die gebaseerd op een waargebeurd verhaal. In de loop der tijd zijn er heel wat morele dilema’s, ziektes, mishandelingen, rechtszaken en moord en doodslag aan ons voorbijgetrokken. In mijn herinnering zat er weinig opbeurends tussen (of het was die enkele wonderbaarlijke genezing, of een onverwachte hereniging van elkaar uit het oog verloren personen) en meestal draaide het uit op “a good cry”.
Eerst keek ik er alleen met de oudste naar en al waren haar zusjes weleens jaloers, ze accepteerden het wel. Anders werd het toen de middelste er ook de leeftijd voor kreeg, want toen moesten we heel sneaky net doen alsof ze na het voorlezen ook gewoon ging slapen, maar natuurlijk mocht ze (onopgemerkt door de jongste) weer naar beneden sluipen en gezellig naast me op de bank kruipen. En dat alles voor half negen!

Ik was blij dat dat na een tijdje niet meer nodig was en we lekker met zijn allen konden gaan zitten kijken en onder het genot van een kopje thee eindeloos commentaar mochten leveren.
GTST mochten ze niet volgen, maar dit dan weer wel. Heeft het ze gevormd? Hebben ze er iets aan overgehouden? Niet al teveel hoop ik, maar gelukkig wel dat knusse saamhorigheidsgevoel. Af en toe kijken we nog wel een film met zijn vieren, maar dan in de bioscoop. Al wil de jongste dan nooit naar een tearjerker, om niet in het openbaar op tranen betrapt te worden.
Daarom heb ik nu een aanrader voor mefrouw: “My sisters keeper” ! Een topfilm in dit genre. Uit 2009 , met topacteurs als Cameron Diaz en Alec Baldwin en met precies de juiste ingredienten : een ethische kwestie en een rechtszaak. En met een ontknoping die je al mijlen ver van tevoren ziet aankomen, maar die wel lekker lang wordt uitgesponnen.

Een eerste klas smartlap en natuurlijk: waargebeurd, dus leg de zakdoeken maar vast klaar!
Net gezien, snik.

Groet SH.