Ik ga op reis en ik neem mee….

…… Minder dan de vorige keer. Althans dat is het plan. Gaat het lukken? Tsja dat is de vraag? Het is in elk geval een doel.

Ik denk terug aan mijn vakanties, mijn stedentrips, mijn weekendjes weg en mijn logeerpartijen. Vroeger nam ik altijd de wereld aan spullen mee, want stel dat en misschien zou ik wel gaan, of ik wil mijn high heels aan als ik ga dansen, maar mijn All Stars als ik even naar het dorp wandel. Als ik een zomer op Vlieland ging werken, dan had ik standaard een weekend tas vol met schoenen mee. Mijn grootouders verwelkomden mij elke keer met een grote glimlach en hoofdschuddend en met hun armen wijd open. Ze hadden een plekje, in de schuur vrij gemaakt, voor al mijn schoenen. Had ik ze aan het einde van de zomer allemaal gedragen? Nee, maar dat is niet het punt. Ik had ze in elk geval mee, voor het geval dat. Vond ik het erg dat ik me een breuk zeulde aan alle bagage? Ja, dat wel.

Inmiddels gaat het beter. Door de jaren heen heb ik geleerd. Alleen met handbagage naar Leeds voor een heel weekend, terwijl er ook kleding mee moet voor de première van de balletvoorstelling waar Foka de kleding voor heeft gemaakt? Dit lukte me. Vijf dagen naar Barcelona met alleen handbagage? Zeker een uitdaging. Vijf dagen naar die prachtige wereldstad, met slecht alleen handbagage? Wie vond dat ook alweer een goed idee? Mijn portemonnee zeker, maar ik wat minder. En er dan in Barcelona achter komen dat je die favoriete broek op bed hebt laten liggen in Nederland….. Gelukkig is mijn vriendinnetje de beroerdste ook niet en mocht ik uitzoeken uit haar kast. Probleem opgelost. Voor elk probleem is er een oplossing, zelfs als je er in midden in Londen achter komt dat het misschien best handig was geweest als je toch een jas had meegenomen. Oh well…… Als dat het grootste probleem is.

De echte uitdaging was vier weken Vietnam. Vier weken backpacken met alleen mijn rugzak. Hoe ging ik dat doen. Zeker nadat ik een gouden tip had gevraagd aan een andere reiziger.”Eveline, zorg dat je onder de tien kilo blijft”, luidde de gouden tip. Dat klinkt als een solide tip. Hoe meer je meeneemt, hoe meer je moet sjouwen….. Bij het inpakken slaat de paniek lichtelijk toe….. Hoe ga ik dit doen? Hoe neem ik jurkjes, korte broeken, warmere kleding, een lakenzak, diarreeremmers, hoge hakken mee en blijf ik onder de tien kilo. Ik ga op onderzoek uit. Ik peil wat ervaringsdeskundigen, ik neus een beetje rond op het internet en ik ga ervoor. Zo,n leuk hoedje neem ik niet mee, die draag je uiteindelijk toch nooit heb ik gelezen. Mijn flippers blijven thuis. Ik besluit dat ik niet 10 verschillende tops mee hoef te nemen en ik hoef zeker niet 5 korte broeken mee. Toch? Ik herhaal keer op keer mijn mantra: “Blijf onder de tien kilo, blijf onder de tien kilo”. Het moment van de waarheid; ik ga mijn tas wegen. BAM! Gelukt!! Nu maar hopen dat ik hier geen spijt van krijg als ik ergens dwaal in de bergen van Vietnam.

En dan nu….. Een nieuwe reis. Drie weken dit keer. Zelfde tas, andere bestemming. Sri Lanka roept mijn naam. Ik wil nog minder meenemen. Die ene jurk heb ik namelijk nooit aan gehad en….. En nu terwijl ik dit schrijf vraag ik me af hoe ik in hemelsnaam minder moet meenemen…. Twee korte broeken is toch echt het minimum….Misschien dan maar een lange jurk? En dit keer wil ik toch echt een yogamat meenemen……. En mijn duikbril met snorkel heb ik daar toch echt nodig? Help wie heeft de goudentip?

ER

The A-Team


Zeven meiden, zeven verjaardagen, zeven cadeaus en dat elk jaar weer. Super leuk natuurlijk; je krijgt een vet mooi cadeau. 

“Kunnen we niet, in plaats van cadeautjes, elke maand een bedrag sparen en dan uiteindelijk van dat geld een weekend weg met z’n allen?”, oppert een van de dames. Na wat heen en weer geharrewar, komen we tot een constructie waarbij een ieder zich prettig voelt. In dit geval bestond het geharrewar uit: welk bedrag gaan we dan sparen per maand, wanneer, stel je voor dat er iemand op stage is, of zwanger en doen we dan echt helemaal geen cadeautjes meer? “We zorgen ervoor dat we een moment kiezen dat iedereen kan en ook zwanger zou je kunnen reizen”. “Oke, een klein cadeautje dan”. Alles in kannen en kruiken en een goed idee is omgetoverd tot een waterdicht plan!

Drie jaar staan zeven meiden dan toch echt in Lissabon! We staan te dansen op de dansvloer, biertjes, wijntjes en Tequila. Ik kijk naar alle meiden en voel me blij! Wat Een gaaf moment. Wat een variatie aan meiden! Wat een bijzondere bestemming. 

“I love it when a plan comes together”.

-Hannibal Smith, The A-Team

ER

Penny for your thoughts: Reizen

Vijf jongens in de leeftijd tussen de 15 en 18 jaar stonden voor me, in de rij bij de kaartjesautomaat. We stonden op het perron van station Harlinger -Haven en de enige trein , die over een paar minuten zou vertrekken, was die naar Leeuwarden.
Ik stond me een beetje te ergeren, want het schoot maar niet op, met deze opgeschoten jeugd, uit Baarn, zoals ik later zou vernemen. 

Ze verdeden een hoop tijd, met het uitvinden hoe zo’n automaat nu eigenlijk werkte en daarna lieten ze het sulletje van de groep, Pim, aan zijn lot over, om het zelf maar uit te vissen. 

“Je hebt toch twee handen gekregen? ” riep degene nog, die ik later, als lolbroek Wout zou leren herkennen.

Pim kon proberen wat hij wilde en in de digitale wereld, kan hij misschien ook echt wel van alles bereiken, maar in real life, kwam er geen kaartje uit de automaat. 

Hij keek vertwijfeld om zich heen en zag toen misschien mij, (en de rest van de rij) in zijn nek staan hijgen. 

Dus beleefd, zoals hij waarschijnlijk in Baarn is opgevoed, deed hij een stap opzij en liet mij voorgaan.

Die goede opvoeding kostte hem de kop; want, toen ik eenmaal achter zijn vrienden in de trein gesetteld was, kwam hij nog even vertwijfeld binnen vliegen: wat moest hij doen? Zonder kaartje kon hij toch zeker niet mee reizen? Hij vroeg het zelfs nog aan mij; wat IK er van vond. En daarna: aan alle mensen in de trein. De onschuldige lieverd.

Ja, nee, ja. Nee. Zeiden alle nette jongens uit Baarn. Dat kon hij echt niet maken. 

Dus stapte hun kaartloze vriend weer uit de trein, na aarzelend tussen de deuren te hebben gestaan. Ze namen wel zijn bagage mee; maar terwijl hij vertwijfeld toekeek, gleed de trein weg van het perron.

Onderweg, met een stoptrein, bleek wel de grote bereisdheid van deze jongeren: 

Eentje vroeg:”Waarom stoppen we hier?” ” Omdat het een station is”, antwoordde Wout.

En verderop zei iemand: “Dronrijp” ; net alsof we in Italië zijn, of zoiets zijn. ”

Waarop de wel zeer bereisde Stijn, wat van zijn kennis ventileerde. Nl: dat: Station Utrecht het grootste is; Amsterdam het mooiste , maar Delft ook nice.  

En onsterfelijk was zijn opmerking; dat hij een naam op deze route nog niet kende; alsof hij er dagelijks voorbij kwam: Deinum. 

Waardoor ik me echt begon af te vragen, hoe ze dan ooit op Terschelling terecht gekomen waren. Gebracht door pappie en mamma?

Gelukkig , voor mijn gevoel, waren deze zelfde onnozele jongens ook de hele tijd aan het communiceren met hun verloren vriend, en zouden ze , op station Leeuwarden op hem wachten. Door te googlen, te appen en te bellen , was het verdere verloop van hun reis en de aankomst bij hun ouders ook veilig gesteld en de onenigheid besproken. Met Pim! 

Ik kon met een gerust hart naar huis.

Natuurlijk dacht ik, bij dit alles, aan mijn eigen zoon en aan de onvoorwaardelijke vriendschap, die er altijd geweest is, tussen hem en zijn vriend. Door dik en dun, bij alle voorspoed en tegenslagen; blijven ze elkaar trouw.

Zij laten elkaar nooit in de steek.

Op al hun reizen.
Groet SH

Soul for the music: I’m coming home

Ik zit in de taxi naar het vliegveld: “Lieverd, ik haal je morgen op!”, een whatsapp bericht van een van m’n lieve vriendinnetjes. De tranen komen; van geluk.
Dit is het dan; ik heb m’n droom waargemaakt! Wat een avontuur. Van begin tot eind. Op sommige momenten was het helemaal niet wat ik ervan had verwacht. Soms was het precies wat ik ervan had verwacht en op andere momenten was het meer dan ik van te voren had ooit had kunnen bedenken. 
Ik ben er vol ingegaan. Vietnam heeft mij met open armen ontvangen en ik heb Vietnam omarmd. Ik heb streetfood gegeten en biertjes gedronken op straat. Ik ben verdwaald. Ik heb gedanst. Ik heb yoga gedaan op de meest bijzondere plekken. Ik heb gepraat met de locals. Ik heb fouten gemaakt en geleerd. Ik heb m’n grenzen verlegd. Ik heb een nieuwe cultuur leren kennen. Ik heb nieuwe herinneringen gemaakt. Ik heb nieuwe mensen ontmoet. Ik heb afscheid genomen. Ik heb gezwommen in een helder blauwe zee. Ik heb gemist. Ik heb gelachen. Ik ben afgezet. Ik heb geleerd. Ik heb geproefd. Ik heb ervaren. Ik heb geroken. Ik heb gezien. M’n hart is gebroken. Ik heb ontdekt. Ik heb gevoeld. Ik heb het mogen beleven.

Ik zit in de taxi naar het vliegveld: “Lieverd, ik haal je morgen op!”, een whatsapp bericht van een van m’n lieve vriendinnetjes. De tranen komen; van geluk. Van geluk, omdat ik weer naar huis ga. Naar mijn lieve Olivia. Ik heb haar gemist. Naar mijn liefde. Naar mijn familie. Naar mijn vrienden. Naar mijn thuis.

“Twenty years from now you’ll be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbour. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.”
– Mark Twain

ER

Music for the soul: Living for today ❤️

Als ik langzaam mijn ogen open doe, realiseer ik het me.

Vandaag is de dag dat mijn kleine zusje een vinkje gaat zetten achter een aantal punten die hoog op haar bucketlist stonden. Ik tast naar mijn telefoon, een appje van Fook, een poging tot staatsgreep in Turkije. We waren gisteravond nog gebleven bij de gruwelijkheden in Nice en dat ons hart uitging naar de slachtoffers.

Als ik verder ga en mijn ochtendrondje maak langs de socialmedia, zie ik de post van Eef! 

Bij mefrouw draaien we op zaterdag altijd een muziekje. Voor vandaag hadden Fook en ik bedacht dat deze in lijn moest liggen met vakantie, reizen en dromen. 

Fook heeft een playlist gemaakt van meer dan 100 nummers en hier maakt ze een top tien van. Alleen op de redactie van mefrouw hebben we één regel, actueel gaat voor. 

Daarom op 1 John Lennon 

” Imagine all the people

Living for today…”

 

1.) John Lennon – Imagine
2. Moby – Porcelain (The Beach soundtrack)
3.) DJ Jazzy J and the Fresh Prince – Summertime
4.) Lenny Kravitz – Fly away
5.) Mungo Jerry – In the Summertime 
6.) Calvin Harris – Summer
7.) The Animals – The House of the Rising Sun 
8) Kate Ryan – Voyage Voyage
9.) Parov Stelar – The Sun
10.) Coldplay – Adventure of a lifetime

Trots op ons zusje, zij leeft voor vandaag ❤️

FR & MR