About books and reading: Geheime levens

In de meeste verhalen is een geheim verweven, maar sommige boeken bevatten daarnaast nog hun eigen verborgen dingen….
De Bruggen van Madison County, van Robert James Walter is zo’n verhaal dat niet geschreven had kunnen worden zonder de uiteindelijke bekendmaking ervan door een van de hoofdpersonen.
Francesca Johnson en Robert Kincaid beleven in de zomer van 1965 een kortstondige romance, die bepalend zal blijken te zijn voor de rest van hun leven, maar waar verder niemand weet van heeft. Pas na het verstrooien van de as van Francesca bij de Rosemanbrug vinden haar kinderen een brief, waardoor de reden voor haar vreemde verzoek over het cremeren en uitstrooien van haar as, ipv. een fatsoenlijke begrafenis naast hun vader in het familiegraf, voor hen duidelijk wordt.
Het is een verhaal over een onsterfelijke, onvervulde en onverwachte liefde die, laten we wel wezen, in deze tijd waarschijnlijk heel anders was verlopen en misschien zelfs wel een andere wending had gekregen. Onsterfelijk mooi ook verfilmd is het boek, door en met Clint Eastwood, die ook, om met Robert Kincaid te spreken: “een van de laatste echte cowboys” is; misschien sprak het verhaal hem daarom wel aan, en heeft hij het daarom ook willen verfilmen. Met de prachtige Meryl Streep als tegenspeelster. Sommige verhalen zijn tijdloos.

ISBN nummer:90-229-8662-4

Tot zover de roman en nu het eigenlijke verhaal.
In dit boek, vond ik namelijk een brief van ene Jan aan zijn Baby.
Het handschrift is onduidelijk en zeer moeilijk te lezen. Het zijn twee vodjes papier, die ik nu mijn bezit heb .De stijl waarin het geschreven werd, is ouderwets en het is een brief over ook alweer een grote liefde, maar deze is misschien onbeantwoord? Of toch wel, omdat Baby hem bewaard heeft, maar heeft Jan dat nooit geweten?
Hij spreekt van de grote fouten die hij richting haar gemaakt heeft en dat hij vanwege die fouten dienst zal nemen in het leger. Misschien zullen zij elkaar daarna nooit meer zien, maar zij moet weten dat zijn hart bij haar ligt en dat hij haar nooit vergeten zal. Hoe oud waren zij toen?
Aangezien zij de brief jaren later in juist dit boek gelegd heeft en dus aan haar hart gekoesterd, is het misschien tussen hen (n)ooit weer goed gekomen.

Mijn romantische ziel en mijn fantasie slaan op hol. Misschien zijn ze wel zestig jaar getrouwd geweest, maar misschien ook trouwde zij met een ander…..
In ieder geval zullen wij het nooit weten, want dit ene boek met deze brief erin, werd door de familie na haar dood anoniem geschonken aan een goed doel, waar het mijn lot werd om het te vinden.

De grootste schok kwam echter achteraf, toen ik ontdekte dat Baby dit boek misschien nog wel gestolen heeft ook; want de beveiligings-chip zat er nog in! Ik was stomverbaasd. Zou zij een kleptomane geworden zijn? Of had ze maar zo weinig geld, zodat ze omdat ze dit specifieke boek, met een vergelijkbare liefdesgeschiedenis als die van haar pertinent wilde hebben, het vanuit die motivatie per ongeluk met zin heeft meegenomen…?

Ik kan in alle bescheidenheid maar een ding concluderen: Het is misschien maar beter ter bescherming van de privacy van je dierbaren, dat je als nabestaanden zorgvuldig met de erfenis omgaat.
Al is het alleen maar om iets meer over ze te weten te willen komen, net als in een boek.

Uiteindelijk blijft niets geheim.

Groet SH

Quote of the Friday: Bruno Mars

September, dit jaar de absolute maand om te trouwen. Elk koppel pakt het op hun eigen manier aan. Het ene stel  pakt het groots aan, een ander koppel heeft een ietwat kleinere bruiloft, weer een andere verloofd stel geeft elkaar het jawoord in Spanje. 

Ik ben een echte romanticus en ik heb altijd willen trouwen. Het leek me zo romantisch, totdat ik op een bruiloft was en deze droom volledig uiteen spatte. De romantiek was geregisseerd. Dat opende mijn ogen. Ik ging nadenken en besefte me dat er ook een zakelijk aspect zit aan trouwen. Trouw je in gescheidenheid van goederen, of gooien we alles op een bult. Wat is wijsheid? Er is ook een redelijke kans dat wij bij die 33,33333333 en oneindig drie achter de komma horen waarvan het huwelijk zal stranden. Op de website van het Centraal Bureau voor de Statistiek vind ik dit nummer en dan rekenen ze de flitsscheidingen nog niet eens mee. In mijn optiek kun je dan beter nu voor elkaar zorgen, nu je elkaar nog lief hebt en nu je nog het beste met elkaar voor hebt, want stel dat, misschien of ooit. Niet zo romantisch maar misschien wel realistisch. 

Ik kijk naar mijn prachtige vriendin en hear aanstaande vrouw: “Wat zijn ze mooi en wat is hun liefde mooi. Wat een prachtige ceremonie en wat een geweldig feest”,  schiet het door mijn hoofd.  In mijn hoofd dwaal ik af naar een te gekke bruiloft van een andere vriendin: “Mooie bruid, mooie man, prachtig versierde tuin, goede muziek, lieve vrienden, en een tante die niet van de dansvloer is te slaan”. Ik krijg weer een lach op mijn gezicht. Mijn gedachten dwalen af naar alle andere bruiloften waar ik ben geweest: een vriendin die zingt voor het pas getrouwde stel. Een geweldig feest voor alle lieve vrienden op een boot, een heel weekend lang. Een internationale bruiloft, waar de liefde vanaf spat, op een unieke locatie, met overheerlijke red velvet cupcakes. En een bruiloft in het verschiet: in Spanje, met alle dierbaren, sereen en idyllisch, met een knallend einde. Het is niet aan mij om te bepalen wat een mooie of goede bruiloft is. Daar draait het niet om. Het gaat erom dat het jouw bruiloft is, hoe jij het wilt, maar bovenstaande herinneringen doen mij weer heel voorzichtig dromen van mijn bruiloft op het strand aan een helder blauwe zee. 

“Who cares baby, I think I wanna marry you”.

-Bruno Mars

Bruno Mars, een ode aan al mijn lieve vrienden die hebben gedroomd en hun jawoord hebben gegeven of gaan geven. Bruno Mars een ode aan de liefde.

ER