Monday motivation: zen 


“Eveline, hoelang ben je nu alweer terug?”, is de vraag. Ik doe een snelle rekensom en kom tot de conclusie dat ik al vier weken terug ben van mijn reis.

Ongeveer na een week begin ik het te merken…. Ik merk dat ik mijn gevoel van zenheid aan het verliezen ben. Dat absolute gevoel van zen zijn. Het gevoel van dichtbij  jezelf staan. Het luisteren naar je lijf. Het gevoel wat tijdens mijn reis door Vietnam overheerste, juist dat gevoel, wat ik wilde behouden bij thuiskomst, juist dat gevoel begin ik al na een week kwijt te raken. Ik krijg het gevoel dat er van alle kanten aan me getrokken wordt, ik maak me druk om kleine dingen en tot overmaat van ramp erger ik me in het verkeer. Ik merk dat ik geagiteerd ben. Ik merk dat ik me vaker erger, terwijl ik me voorheen meer verwonderde. Hoe deed ik dat ook alweer….? Schiet het door m’n hoofd. 

“Ergert u niet verwondert u slechts”

Ik vraag het me af: “Hoe kan ik mijn zenheid weer vinden. Hoe blijf ik dichtbij mezelf”. Moeilijk…. Op dit moment heel moeilijk. Ik laat een aantal van mijn oude liefdes weer opbloeien. Ik doe nu weer elke ochtend trouw mijn zonnegroeten. Ik breng mijn tijd door met de mensen die ik lief heb. Ik maak weer trouw mijn bananenbroodjes. Ik sport, lees, drink voldoende water. Ik ga weer trouw maar yoga. Ik dans, lach en heb lief. Ik zing, knuffel en droom. Ik drink verse muntthee. Ik adem diep in en lang uit. 


Zal dit voldoende zijn, zodat ik mijn zenheid weer zal voelen? Ik weet het nog niet maar het is een begin en een goed begin is het halve werk!

ER

Advertenties

Oops I did it again…


Ik word wakker. Ik ben lekker uitgeslapen en ik hoor geen regen, dus het wordt vast een mooie dag! Ik begin met mijn dagelijkse portie zonnegroeten. Na het ontbijt bekijk ik mijn instagram account: “Wat gek, al die yoga-accounts wensen vandaag iedereen een fijne Internationale yoga dag. Dat was toch gisteren”, is het eerste wat ik denk….

Uiteraard heb ik voordat ik mijn blog postte gisteren, grondig onderzoek verricht over Internationale yogadag. Ik heb uitgezocht wat het doel is van deze dag en natuurlijk heb ik gekeken wanneer deze dag was en dat kon niet missen dat was de 21ste! In al mijn enthousiasme, over het bestaan van deze dag, knal ik vol overgave, passie en positiviteit mijn blog online en dat terwijl ik me er nog over verwonder dat er maar zo weinig aandacht aan geschonken wordt in de media. 

Maar goed vandaag wakker geworden en er achterkomende dat er vandaag dan toch wel heeeeeeel veeeeel aandacht geschonken wordt aan Internationale yoga dag, dan misschien toch maar even de datum checken….. Oops….. Enthousiasme, helemaal zen zijn en op je vrije dag niet in je agenda kijken is misschien toch niet altijd een goede combinatie. Het grote voordeel is dat ik gewoon twee dagen Internationale yoga dag beleef! 

Elk nadeel heb z’n voordeel”

-Johan Cruijff

Namasté.

ER

Namasté


“Fijne internationale yoga dag Eef!”

Een lief berichtje van een vriendinnetje vanaf Bali. Zo lief dat ze aan mij denkt, terwijl zij bezig is met haar eigen belangrijke reis. 

‘Internationale Yoga Dag is om bij te dragen aan een betere wereld die begint bij jezelf. Met yoga creëer je een positief effect op jouw directe omgeving’.

Zo gemakkelijk kan het dus zijn. Ik heb mijn steentje aan deze positieve, internationale dag al bij gedragen. Ik ben op gestaan en ben de dag gestart met mijn normale dosis zonnegroeten, en vanmorgen heb ik mijn matje uitgerold en heb ik een Slow flow yoga les gevolgd. 

Zen en vol positieve energie begint mijn dag. 

Namasté.

ER

Guestblog: Zorgen

Vanavond nadat de telefoon en televisie eindelijk zwegen en mijn enig nog thuiswonend kind op bed lag, zat ik nog even op mijn balkon te genieten van mijn rust. Helemaal zen, alhoewel ik weet dat de rust zomaar kan veranderen, omdat we tegenover een brandweer kazerne wonen, aan een drukke straat en in een bepaald niet rustige buurt. Hier hoor je regelmatig sirenes. Om nog maar niet te spreken over de vliegbasis, die vlakbij ligt en de stadsbus die passeert.
Ik keek dan ook niet op van de zwalkende en voor mijn ogen tegen een boom kostende jongen, die er liep, want in het afgelopen jaar heb ik al zoveel van die dingen gezien.

Zo komt er regelmatig een schreeuwende man voorbij, die pal voor de wasstraat tegenover onze flat steeds midden op straat rondjes draait. Hetzij op de fiets of als hij lopend is al joggend. De eerste keer dat ik hem hoorde dacht ik aan een krijsende meeuw of een verongelukte baby, ook al was het midden in de nacht..

Het afgelopen jaar zijn er ook verschillende (bijna) ongelukken gebeurd en politie invallen geweest, hier om de hoek, pal voor mijn neus of in het gebouw.

Dus dit was niet voor ’t eerst dat ik dacht, dat ik er wat aan zou moeten doen.
Vandaag is me verteld dat ik me niet voor iedereen verantwoordelijk hoef te voelen, maar dat zit nou eenmaal in mijn genen. Dus fiets ik met een gerust hart met mijn vriendin mee, die niet meer in haar eentje door de binnenstad durft ’s avonds of ’s nachts in het donker; help ik mee om een onverantwoordelijke scootmobieler overeind te krijgen en wijs ik iedereen in goed vertrouwen de weg. Terwijl er toch ook een steek- of schietpartij was, vlakvoor mijn Appie, terwijl ik daar boodschappen deed. Toen ik er naar binnenging was er al onrust, toen ik er uit kwam, hingen er politielinten. Ik weet het niet, het raakt mezelf niet, maar ik maak me altijd zorgen om anderen.

Alhoewel ik nu wel weet, dat de “schreeuwende man” altijd zichzelf redt; (als er een auto aan komt, gaat hij opzij), wilde ik toch ook weer dat kind van een ander redden. Die brakende jongen. Maar hij was weg. Hoefde ik niet achter hem aan in de kou. Maar zijn moeder! Daar ging mijn compassie naar uit. Ik had mijn laarzen al aan.

Dat is toch niet zo verkeerd? Ik was blij, toen ik stiekem toch nog even voor de zekerheid ging kijken; dat ik mijn eigen zoon slapend in zijn bed aantrof, want hij leek zo op hem.

En stel je voor, dat hij op die manier bij iemand voorbij zou komen.

Dan zou ik toch op zijn minst willen kunnen durven, hopen omwille van mijn kind, dat diegene zich dat dan aan zou trekken en voor hem zou zorgen.

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Bevallen

  

Als moeder van vier kinderen ontkom je er niet aan, om niet ook een blog aan dit onderwerp te wijden. De bevalling, maar ja, waar begin je. Naar aanleiding van het succes van mijn drieluik over de namen van mefrouw, was de verleiding groot om er nog een te maken; Bevalling 1,2 en 3. Maar dan zou ik andere situaties geen recht doen. Over de laatste keer kan ik overgins kort zijn: daar weet ik zelf weinig van, omdat het een keizersnede werd en ik bijna alles van horen en zeggen heb.
Echter de eerste keer was het na een zwangerschap uit het boekje (zonder trouwens alle pijntjes, misselijkheid en andere kwalen, die daarin beschreven werden) , geen makje. Na aankomst in het ziekenhuis duurde het nog 24 uur voordat mijn oudste dochter ter wereld kwam. Vierentwintig uur waarin ik mezelf op een heel andere manier leerde kennen. Dat ik zo kon schreeuwen, mensen kon afsnauwen of pijn kon overstijgen en doorstaan, vanwege wat tegenwoordig een weeën storm wordt genoemd, had ik nooit verwacht. Dat er een keizersnee en een bloedtransfusie werd overwogen, heb ik op die momenten niet meegekregen. Dat de meeste in het ziekenhuis aanwezige studenten of co assistenten op een bepaald moment ongevraagd kwamen meekijken, omdat het midden in de nacht was en ze verder niks te doen hadden, kon me eigenlijk niets meer schelen, ik was de schaamte wel voorbij en stond “open” voor publiek. Zij kregen er punten voor hun opleiding voor; en ik kreeg mijn kind; pijnmedicatie was in die tijd nog niet gebruikelijk. 
Daarna was ik vastbesloten om zoiets nooit meer te hoeven doorstaan. Totdat zich zes jaar later de tweede dochter onverwacht aankondigde. Zeven maanden zat ik in de rats, maar het ging van een leien dakje. Na het breken van de vliezen was ze er binnen 3 uurtjes. Thuis! Drie uur waarin ik nauwelijks de tijd had, om er over na te denken en met maar drie persweeën. Toen was ze er al. Daarmee heeft ze letterlijk en figuurlijk de weg gebaand voor haar zusje; voor mijn derde en naar ik dacht laatste kind.
Weloverwogen en helemaal zen ging ik er die keer voor en achteraf is dat ook de keer geweest, waarbij ik zelf de meeste zeggenschap en controle over de bevalling heb gehad. De dochter die toen geboren werd, heeft eigenlijk de beste start op aarde gehad.
Als in een Rollercoaster leert men al doende, maar de mooiste bevalling, was natuurlijk die van mijn vriendin. 

Daar mocht ik bij zijn en als eerste kreeg ik haar dochter in mijn armen gedrukt.
Een wereld aan ervaringen, maar hoe het bevallen is? Een drieluik zit er niet in.
Groet SH