Categorie: family, friends and benefits

Keukenprinsen en keukendraken

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Sprookjes bestaan niet zegt men. Ik durf dit hardop te betwijfelen: in mijn leven zijn sprookjes namelijk, dagelijks, de keiharde realiteit.

“Lief, zal ik de pasta maken of jij?” Ik heb me voorgenomen om vaker te gaan koken, want om mijn keukenprins nu altijd het zware werk te laten doen, is ook weer zo wat. Dus vandaar mijn voorstel. ” Zal ik het maar doen lief keukendraakje van me” Hmmmm denk ik…… Hij geeft nu eigenlijk aan dat ik gewoon niet kan koken, maar hij wil niet lullig zijn dus gebruikt hij liefkozend zijn favoriete koosnaampje voor me. Ik ben ook de beroerdste niet en ik laat hem lekker zijn gang gaan: ” Goed kook jij dan maar, maar dan wil ik er nooit meer wat over horen dat ik niet kook”. 

Eerlijk is eerlijk. Hij heeft er nooit een woord overgerept. Jarenlang niet. Dit onderwerp was net Sneeuwwitje in de glazen kist; altijd zichtbaar maar we laten het lekker slapen. Nu jaren later is er een prinsesje geboren en moet het allemaal anders, vind ik zelf. Een moeder die de rol van keukendraak op zich heeft genomen vind ik raar. Door de jaren heen heb ik van jan en alleman allerlei kookboeken gekregen, en die heb ik allemaal netjes in de kast gezet. Belle (die van het beest) eat your heart out. Maar dan nu: de wonderen zijn de wereld nog niet uit, de geest is uit de lamp, IK KOOK. 

Zoals in elk sprookje bevecht je de moeilijkheden in het leven niet alleen; een van de heldinnen van mijn sprookje is Pauline. Met haar vrolijke lach en pollepel in de hand voorziet ze me van allerlei tips, recepten en trucs. Haar Foodblog* en haar boek inspireren me! Ik houd vooral van Fast&Fresh. Samen gaan we de strijd aan in mijn keuken. Ik aan het roer. Als een ware draak spuw ik het vuur aan. Zoals Tinkerbell strooit met haar elfenstof, zo strooi ik met mijn kruiden. Pauline laat duidelijk haar recepten zien, zegt hoeveel en hoelang, lekker duidelijk! Met klotsende oksels brengen we het recept tot een goed einde, althans dat vind ik zelf. Bedankt Pauline, ga maar weer gauw terug naar je keuken.

“Lief, het eten staat klaar! Ik heb mijn best gedaan ben heel benieuwd of je het lekker vindt. Laat je het even weten?” Ik zwaai. De deur gaat dicht. Terwijl ik naar de sportschool loop krijg ik een whatsappje: ” Het is lekker!”

ER

*http://uitpaulineskeuken.nl

Excuses

mefrouwEen reactie plaatsen

image

Ik sta voor het eerst sinds weken na de operatie in de Blokker. Ik ga een verjaardagscadeautje kopen voor mijn neefje en Finn heb ik ook een klein cadeautje beloofd. Ik moet me uit alle macht inhouden om mijn kooplust in bedwang te houden! Moeilijk! Ik lijk wel een ekster, die allerlei glinsterende dingen ziet. In mijn hoofd herhaal ik mijn mantra: alleen twee cadeautjes, alleen twee cadeautjes, alleen twee cadeautjes. 

Wat staat er weer veel leuks in de winkel maar ja, ik heb het allemaal niet nodig… Cadeautje verjaardag check, cadeautje Finn check. Natuurlijk toch iets leuks voor mezelf, omdat ik het toch dringend nodig blijk te hebben voor deze blog. Ik ben, en blijf, een vrouw en we bedenken altijd wel een goed excuus om iets te kopen. 

Ik sta in de rij bij de kassa en het vriendelijke kassameisje slaat alles aan. Opeens valt mijn oog op een aller schattigst glazen drinkflesje. Te laat, de last minute aankoop impulse heeft toegeslagen. Ik loop terug en gris het flesje uit het schap. “Hebben jullie er nog meer?” vraag ik aan het meisje. “Nee mevrouw dit is de laatste. Ze gaan heel hard”. Ik kijk naar de prijs €1,49. Dit is het laatste zetje en het meisje mag ook deze aanslaan. Mijn mantra heeft niet gewerkt en gaat tegelijk met de kassabon de prullenbak in. 

Eenmaal thuis ben ik helemaal in mijn sas met het flesje. Het staat niet alleen erg leuk maar hij is ook ideaal tegen het knoeien. Maar eens kijken in een ander filiaal van de Blokker of ze er bijvoorbeeld één in het rood hebben, Finn zijn lievelingskleur.

Tja excuses!

MR

Penny for your thoughts – Het biologieproject

mefrouwEen reactie plaatsen

IMG_2541

Finn en ik gaan baby eendjes voeren. We lopen langs de vaart door de heemtuin en zien een vrouw met een meisje staan, ze hebben een kladblok in hun handen en staan te wijzen naar de bomen en planten. Ik ben nieuwsgierig maar we “moeten” naar de baby eendjes. Op de terug weg staan ze er nog steeds en nu vraag ik wel wat ze aan het doen zijn?

De dochter heeft een biologieproject. Ze moet een plattegrond maken van alle bomen en planten en ze moet iets vertellen over de heemtuin. Het is ingewikkelder dan ze van te voren bedacht hadden. Ik zeg dat er een bord bij de ingang van de heemtuin staat met informatie over de stinzenflora. Ooit had ik een heel gesprek met een man die al 19 jaar de tuin onderhield die kon er pas echt veel over vertellen! Het valt de moeder op dat er in veel bomen een vogelhuisje hangt en ze vraagt zich af wie dit deed. Ik zeg dat er ook dit jaar een aantal bijenkastjes zijn opgehangen. Goed voor de helaas slechte bijenpopulatie in Nederland…

We lopen naar de dichtstbijzijnde kastjes en inderdaad één daarvan is een bijenkast. Ik weet dat er op een kastje verderop een plaatje hangt van de organisatie die dit deed. Ik wens de dochter veel plezier en succes met haar project.

Terwijl ik weg loop glimlach ik en kijk nog even achterom naar de moeder en dochter; een mooi plaatje tussen de bloemenpracht van mei. Ik kijk ook nog even naar de kastjes en dan valt m’n oog op het plaatje van het bijenproject Leeuwarden. Ik roep het ze na. Ze bedanken me en in gedachten bedank ik hen voor deze leuke ontmoeting!


MR

Penny for your Thoughts

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Olivia kijkt uit het raam en haar ogen worden groot. Er ontstaat een twinkeling in haar ogen. Ik vraag me af wat je denkt, wat je ziet, wat bezorgt je die twinkeling. Ik probeer te ontdekken wat je ziet en ik kijk in dezelfde richting. Helaas, ik kan niet ontdekken wat je ziet. Ik kijk naar haar en ik denk wat jammer dat je nog niet kan praten, anders zou ik je vragen: “Penny for your thoughts”.


Wanneer ik zie dat mensen in gedachten verzonken zijn, dan beginnen mijn gedachten ook te dwalen en dan neemt mijn fantasie de overhand. Ik verwaal in het leven van deze mensen en ik word nieuwsgierig naar hen. Soms is het maar even, omdat iemand mij passeert en soms duurt het langer, omdat we beide alleen in een koffietentje zitten. Met alleen onze gedachten als gezelschap. Als ik voor mezelf spreek dan is dit niet verkeerd gezelschap. Ik vind het heerlijk om mensen van een afstandje te bestuderen. Wat denken ze, wat houdt ze bezig, wat inspireert ze, wat drijft hen, wat is hun grote succesmomenten in het leven. Mijn observaties, zoals ik ze graag noem, zorgen vaak voor leuke toevallige ontmoetingen.

Ik zie iemand peinzen…. Ja, het is ook moeilijk kiezen bij de Starbucks. Ik weet er alles van. In gedachte heb ik al een keuze gemaakt voor de beste man. Ik denk dat hij het meest gebaat is bij een espresso. Het is vroeg de man ziet er moe uit. ” Een cappuccino hoor ik de man zeggen” . Jammer, verkeerd gegokt. Toch niet zo moe als ik dacht. De man krijgt z’n cappuccino. Onze blikken vangen elkaar: ” Geniet ervan”, hoor ik mezelf zeggen. De man glimlacht. Ik glimlach.


“Jeetje wat is het koud!!” Ik zeg dit tegen mijn vrienden. We zijn voor onze studie in Noorwegen en het is de hoogste tijd om op te warmen. Buiten is het koud, en we hebben er een lange wandeling op zitten. Mijn warme choc met slagroom staat in vol ornaat voor me. Ik heb geen oog voor wat de anderen hebben besteld, want we kletsen over van alles en nog wat. Ik kijk naar de man naast me. Hij zit me wat vreemd aan te kijken. Ik besluit te glimlachen, ik weet het anders ook niet. Mijn vrienden en ik kletsen weer verder. Ik voel de priemende ogen van de vreemde man. Ik vraag me af, of ik er vreemd uitzie, of ik slagroom in mijn mondhoek heb. Ik weet dat mijn haar eruit ziet als een vogelnest; lang leve de warme mutsen. Ik kijk weer even op naar de man. Blijkbaar voor de man het teken waar hij op wacht. Hij vraagt of we uit Nederland komen; hij hoort dit aan de taal die we spreken. We bevestigen dit en er ontstaat een heel leuk gesprek over fietsen. Hij vindt Nederland namelijk fantastisch, omdat wij zulke geavanceerde fietsen hebben. Daar kunnen de Noren nog wat van leren, aldus de onbekende man. 

Ik houd van deze spontane en toevallige ontmoetingen. Ze maken het leven leuk! Ik vind het leuk om aan mensen, bekende en vreemde mensen, te vragen wat ze doen, of wat ze denken. Gewoon, omdat er leuke gesprekken kunnen ontstaan. 

“Lieve Olivia, wat zie je? Wat denk je?” Ze kijkt me aan en er verschijnt een brede grijns. Het antwoord blijft ze me schuldig. 
ER

Guestblog raising mefrouw

mefrouwEen reactie plaatsen

 

 

Andere tijden

Met drie meiden, die veel botsende of juist overeenkomende karakteristieke eigenschappen bezitten en waarvan de leeftijden nogal ver uiteen lopen of juist te dichtbij elkaar liggen, was de opvoeding niet altijd eenvoudig, nooit eenduidig en zeker niet saai. Vooral niet nadat er ook nog een broertje aan het gezin werd toegevoegd.
Gezien de situatie, was het bijna onvermijdelijk, dat ik bij sommige gelegenheden te horen kreeg, dat de een iets meer ( of eerder, later, anders, beters, leukers, vroeger, minder, vaker) zou mogen dan de ander. Iets wat in elk geval “helemaal niet eerlijk” zou zijn! Dit kon weleens pittige discussies opleveren, omdat geen van drieën op haar mondje gevallen bleek te zijn. Als moeder kon ik daar maar op een manier onderuit. Met de opmerking, ” het zijn andere tijden en aan elke opvoedkundige beslissing liggen misschien andere normen , maar beslist dezelfde waarden ten grondslag” kreeg ik ze, tot de volgende vermeende ongelijkheid zich aandiende, alledrie de mond gesnoerd. En het werkt nog steeds!

Nu werken ze samen aan dit project, deze fantastische site. Laten ze hun stem horen op geheel eigen wijze. Ergens onderweg is het goed gekomen, is er een lijn ontstaan.
Ik ga niet achterover leunen, maar geniet er wel van.
Jongens, van harte en veel plezier en succes !

Sietske Horjus

N.B.
Waarden:
》Die gegevenheden in het menselijk bestaan, die we als belangrijk ervaren en waar we ons mee verbonden voelen.
http://www.universele-beschaving.nl

》Belangrijke maatstaven of principes, die het eigen gedrag sturen en op grond waarvan men het eigen gedrag en dat van anderen beoordeelt.
http://www.cultureelwoordenboek.nl

Normen:
》De invulling van een waarde. Hoe verwachten mensen dat je je gedraagt.
http://www.encyclo.nl

》Welomlijnde gedragsregels, die mensen verondersteld worden na te leven.
http://www.encyclo.nl