Een lippenstift voor je verjaardag

image

Qyra is bijna jarig en Finn heeft een goed idee om lippenstift te geven. Nu draagt Qyra nooooit lippenstift maar dat maakt natuurlijk niks uit.  Ik had een leuk idee gezien op pinterest om zelf lippenbalsem te maken. Niet zo moeilijk voor een kleuter en makkelijk te doen op een woensdagmiddag. Lijkt me helemaal fantastisch als je een kleutermeisje bent met je eigen made by hand lippenstift.

Benodigdheden:

– leeg schoon potje of blikje

– vaseline

– lippenbalsem (goede verzorgende maar die niet lekker ruiken bijvoorbeeld of die niet de juiste kleur heeft maar wel een mooie glans of eentje met een uv-filter)

– paar druppeltjes etherische mintolie of een paar verse muntblaadjes

– restjes oude lippenstift  voor de kleur

– oud steelpannetje

– een pollepel

Werkwijze:

– Zet het steelpannetje zachtjes op het vuur en doe de vaseline, lippenbalsem, munt erin en laat alles vloeibaar worden. Blijf roeren.

– Dan kun je met behulp van de restjes lippenstift de kleur bepalen (je kan trouwens ook wasco krijtjes gebruiken of oogschaduw). Blijf roeren.

– Als je tevreden bent haal je, als je verse munt hebt gebruikt de blaadjes eruit en giet het geheel in een potje of blikje.

– Laat het nu afkoelen in de koelkast.

Als het is afgekoeld kan je potje of blikje versieren en als je het weggeeft inpakken.

Die van Finn werd zo gezegd een gift dus nu de kunst om het geheim te houden. Dat is bijna gelukt “Qyra je krijgt geen lippenstift voor je verjaardag”.

19 mei 2015: “Gefeliciteerd grote zus wat ben je mooi!”

MR

Het dertigers dilemma….

Ja, ja…. 30! The big 30. Ik ben dan eindelijk 30 en nee het dertigers dilemma ken ik niet. Ik ken wel het dilemma van: moet ik nu meer wijn kopen, of is het genoeg? Heb ik genoeg hapjes, of zal ik nog wat chips kopen. Passen die statafels wel in de auto, of moet ik de kar ophalen? Past in iedereen wel in mijn huis, of had ik het toch beter in de kroeg kunnen vieren? Zal ik dat leuke rokje aandoen, waar ik overigens niet in kan zitten, of zal ik die nieuwe broek aan doen? Zal ik mijn platte All Stars aan doen, of die enorm hoge hakken, die me geheid pijnlijke voeten zullen bezorgen. “Keuzes Eveline, keuzes” hoor ik mijn moeder in gedachten.

Het feest is in volle gang! De mensen hebben het gezellig. Mijn keukenprins zorgt voor de hapjes in de keuken. Ik loop rond met de hapjes. Ik lach, maak een praatje, ik shine op mijn dertigersfeest! Mijn keukenprins en ik; een geoliede machine en we stralen allebei. We doen beiden waar we goed in zijn en we staan in onze kracht. De deurbel gaat. Qyra en Marc! Qyra nu nog zeventien, maar al bijna achttien! Een cadeau! Leuk, ik houd van cadeautjes!

Van Qyra krijg ik het boek: HET GROTE DILEMMA OP DINSDAG BOEK- Altijd natte sokken, of elke dag een frikandel speciaal als ontbijt. Dit boek is werkelijk te gek. In dit boek staan 1600 dilemma’s en dit doet het heel goed op feestjes. Het zorgt voor hilarische gesprekken en tranen over je wangen. De dilemma’s in dit boek zijn overigens niet alleen voor dertigers. Qyra, bedankt voor het cadeau! Nu mag ik 1600 keer een keuze maken en ik ben al zo goed in keuzes.
HET GROTE DILEMMA OP DINSDAG BOEK- Altijd natte sokken, of elke dag een frikandel speciaal als ontbijt- Blossom Books- ISBN: 9789020 679502

ER

Een kaartje

Wat leuk! Ik reik naar de twee kaartjes die in mijn brievenbus liggen. Terwijl ik de trap oploop probeer ik de handschriften te ontcijferen. Een van de twee handschriften herken ik niet. Dat kaartje besluit ik als laatste te openen.

Ik zou willen dat ik tot de groep mensen behoor die, regelmatig, een kaartje stuurt. In mijn gedachte zijn deze mensen attent, hebben ze discipline, hebben ze de adressen netjes geordend, hebben ze kaartjes en postzegels op voorraad en hebben ze een brievenbus op de hoek van hun straat staan. Ik vind deze mensen werkelijk fantastisch. Wanneer ik een kaartje krijg dan word ik blij, raak ik ontroerd, of voel ik me bijzonder.Toen mijn vader ziek was vond ik regelmatig een kaartje in de bus van lieve mensen die mij een hart onder de riem wilden steken in deze moeilijke tijd. Later toen mijn vader overleed werd ik overladen met kaartjes van lieve vriendinnen, familie, collega’s, jeugdvriendinnen, of kennissen. Vaak heb ik huilend de kaartjes gelezen, omdat de woorden mij raakten. Soms lees ik deze kaartjes allemaal nog eens een keer, omdat ze een waardevolle herinnering levend houden. De kaartjes die ik kreeg omdat ik voor het eerst moeder werd…. Volgens mij zijn de kilo’s eraf gevlogen, omdat ik steeds naar de brievenbus moest. Maar de verjaardagskaart van mijn tante tovert ook altijd een lach op mijn gezicht. Eerlijk is eerlijk; de kaart is steevast drie dagen te laat, maar hij komt altijd! De kaart die ik ontving na het behalen van vaste contract, super lief. De kaartjes omdat mijn dochter een is geworden. Gewoon een ik-denk-aan-je-kaart, de kerstkaartjes en niet te vergeten de vakantiekaartjes. De ouderwetse kaart moeten we koesteren, eren, levend houden!

In mijn hoofd bedenk ik wel dat ik mijn vriendinnetje een kaart stuur, omdat ze net is afgestudeerd, of omdat ze een nieuwe baan heeft, of omdat ze is verhuisd, of omdat ze een harde scheet heeft gelaten, maar de kaart haalt bij mij 49 van de 50 keer de brievenbus niet. Waar dat aan ligt is variabel: geen postzegels, geen tijd om een kaartje te halen, ik vergeet het, geen adres, geen discipline, ik kan de juiste woorden niet vinden, een schrijffout op de kaart…… Het excuus van geen brievenbus gaat niet op, deze kan ik namelijk zien wanneer ik naar buiten kijk. Dan nu het officiële voornemen: ik word een kaartjes stuurder. Ik beloof plechtig de kaartjes op te sturen, wanneer ik ze koop. Ik beloof ze niet meer ongeschreven in de kast te gooien. Ik beloof ze niet meer te vergeten wanneer ik de zelf-gelikte postzegel erop geplakt heb. Ik beloof dat ik zoveel kaartjes zal sturen, dat er een nieuwe fulltime baan als postbode zal ontstaan!

Oké, nog een poging om het handschrift de analyseren…… Nee, ik herken het toch echt niet….. Ik open het kaartje: ” Lieve Eef……” Een lach op mijn gezicht. Ik lees verder. Ik word stil van de woorden. Een kaartje, een groots gebaar, een groot effect.

ER

Volkoren penne met chorizo en doperwtjes in mascarpone-tomatensaus

image

Het is zover na de verjaardag van mijn inmiddels 18 jarige (!!) dochter moet de koelkast leeg, tijd voor een Nix in the fridge! “Yes, ik heb er zin in!” Ik gooi de deur van de koelkast open. Er staat nog een halve bak met mascarpone, over van de gewenste oreo-taart. Een bak met gekleurde cherry tomaatjes en een aangebroken pak bevroren biologische doperwtjes. Altijd in stock een chorizo worst en ook penne is vast nog wel te vinden in één van de laatjes. Voila een volwaardige maaltijd. Mijn lief komt thuis en zegt: “Ha, lekker een nix in the fridge” ❤️

Ingrediënten: image

Olijf olie, Zwarte peper, Italiaanse kruiden, Mascarpone, Knoflook biologisch, Ui biologisch, Doperwten biologisch, Tomaten, Chorizo en Volkoren penne biologisch

Bereiding:

– kook een pan met water en bereid de penne (of andere pasta) volgens het pak en smaak

– verhit olie in de pan en fruit hierin het uitje

– voeg vervolgens de doperwtjes, chorizo, tomaten toe

– pers de knoflook en bak deze kort mee

– als laatste roer je de mascarpone door het geheel

– voeg naar smaak Italiaanse kruiden en zwarte peper toe

Be creative, het is tenslotte een nix in de fridge, heb jij room en een eitje in plaats van mascarpone als saus, heerlijk!

Wat ik ook nog vond was een kontje kaas, lekker als finishing touch.

image

MR

Nix in the fridge

image

Zo’n 15 jaar geleden was er een programma op de televisie dat heette; Nix in the fridge. Een kok overviel mensen en kookte van wat er in hun koelkast lag. Dit varieerde van de meest luxe ingrediënten tot bijvoorbeeld in een studenten huis, die alleen maar aardappels en eieren in huis hadden. Je raadt het al, dit werden zelf gesneden verse frietjes met homemade mayonaise. Ik pas het concept nog steeds regelmatig toe in mijn huishouden. Als ik geen zin heb om te boodschappen te doen, als de koelkast leeg moet of om een bestaand recept aan te passen. Het resulteert soms in de meest briljante vondsten maar natuurlijk sla je ook wel eens de plank mis. Op het moment dat ik mijn nix-in-the-fridge-pan op tafel zet wordt het spannend; succes of failure? Dit is elke keer weer de grote vraag. Ik til de deksel van de pan. “Wat eten we?” vraagt Finn. Terwijl ik zeg Nix in the fridge neemt hij de eerste hap. “Hmmmm lekker” zegt hij. Yes, denk ik, succes! “Bedankt voor het kijken, en tot de volgende keer bij een nieuwe aflevering van Nix in the Fridge”.

De meest ultieme Nix in de fridge die ik me kan herinneren was een keertje toen onze zeeschouw nog “under construction” was. Knaloranje van de menie. Iedereen lachte ons uit maar dat kon ons niks schelen, wij genoten. We voeren rond in Gaasterland en kwamen langs een prachtige plek maar we hadden niks aan boord…helaas, we moesten proviand inslaan, maar de winkel was te ver van dit mooie plekje af en het was al laat. We voeren door. Een klein eindje verder besloten we een niks in the fridge te doen en maar te zien. We gooiden het roer om……

Wat hadden we nog, niet veel wat crackers maar we zagen een bramenstruik vol met rijpe bramen. Samen met mijn dochter, toen een jaar of acht hebben we stiekum wild geplukt en een heerlijke zoete jam gemaakt. Welke we na het zwemmen lekker hebben opgegeten met de crackers. Zoveel meer waard dan boodschappen “moeten” doen!

Ik zal tijdens het bloggen regelmatig de term, nix in the fridge gebruiken en hoop dat jullie er net zoveel lol in gaan krijgen als ik!

MR