Vakantie mijmeringen

Op eigen terras zit je in je eentje ’s avonds graag nog even na te genieten van de heerlijke voorafgaande dagen, maar deze keer word je opeens uit je gedachten opgeschrikt en aangesproken door een lifeguard uit Luxor.

Hij is op weg naar huis, vermomd in een hooded sweater, maar je weet natuurlijk al hoe hij er daar zonder uitziet.

Dat heb je vandaag bij het zwembad al gespot en hij  neemt je nu mee in zijn verhaal.

Heerlijk toch? Of niet?

Ook in andere Afrikaanse landen schijnt het vaak te gebeuren, vooral bij vrouwen van mijn leeftijd: Een jongen van de leeftijd van je eigen zoon, wil je opeens meevoeren naar zijn wereld en wil je tonen, out of the blue, dat je niet onaantrekkelijk bent, ook al ben je rond de vijftig, zoals hij dan denkt te weten.

Jij kan met hem een heel ander leven beginnen.  Hij zal er wel voor zorgen dat het beter wordt. Beter dan wat je nu hebt. Hoeveel vrouwen van mijn leeftijd stinken daar niet in!  En worden daar niet armer van? En vele teleurstellingen rijker?

Heel voorzichtig vertel je hem dat het leven wat je al hebt, goed is zoals het is, anders was jij hier niet en lag je lief  niet op een halve meter ernaast te ronken.

Teleurgesteld druipt hij af en ik besef dat hij ook alleen maar de kost probeert  verdienen, misschien wel voor een hele familie en ik ben blij dat mijn zoon in Nederland zich niet hoeft te prostitueren en dat hij op dat moment vredig ligt te slapen en op het huis en de hond past.

Tenminste dat hoop ik en nu ben ik weer thuis om dat te verifiëren en om er op te letten.

Groet

SH

Yummy sunday: Fryske Sûkerbôle

Sûkerbôle oftewel suikerbrood is een recept wat ik al jaren zelf probeer te maken. Elke poging word ik weer uitgelachen door mijn gezin want verder dan een mierzoet wit broodje kom ik niet. Maar iets lekker maken van suikerbrood lukt me dan net weer wel. En dit recept voor wentelteefjes is snel en kan eigenlijk elk moment van de dag.

Ingrediënten:
⁃ 1 suikerbrood
⁃ 250 mililiter (haver) melk
⁃ 1 ei
⁃ 2 theelepels kaneel
⁃ kokosolie of iets anders om in te bakken

Werkwijze:
⁃ snijd het suikerbrood in plakken
⁃ mix alle overige ingrediënten in een kom
⁃ smelt de kokosolie in de pan
⁃ week de plakjes suikerbrood in het mengsel
⁃ bak ze om en om goudbruin

Lekker met wat vers fruit en/of een schep ijs en slagroom!

Yummy,

MR

Quote for the friday: Anna Lappé

Sommige winkels probeer ik, soms met moeite, te mijden. Action is er zo’n eentje. Vandaag stonk ik er toch weer in. Fout, fout, fout, ik weet het!

Mijn lieve nichtje wordt vier en ik had gehoord dat ze er mooie houten (fake) Kapla hadden. Maar voordat ik goed en wel bij het speelgoed was aangekomen, was mijn mandje allang weer gevuld met leuke DIY spulletjes, een paar bio afval zakken, warme sokken en een nieuwe mat .

Gelukkig vond ik toch ergens weer mijn winkel mantra terug.

“Every time you spend money, you’re casting a vote for the kind of world you want.”

-Anna Lappé-

Want heus die katten bakjes, voor Lona Blue, in zwart/wit gestreept en zwart/wit dot design zijn helemaal geweldig maar helaas compleet van plastic en de stenen Mexicaanse kommetjes die ik nu gebruik en anders toch alleen maar in de kast staan te verstoffen, voldoen net zo goed!

Fijn weekend allemaal,

MR

Jankende moeders, juichende vaders en mijlpalen

Bijna vier wordt ze. Ze is al bijna vier jaar bij ons. Ze is echt een mini mensje: onze dochter Olivia.
Als ik naar haar kijk, dan maakt mijn hart een sprongetje. Elke keer weer. Ik glunder van trots. Mijn meisje. Soms durf ik het te denken, dan denk ik: “Tot nu toe is ze goed gelukt”. Ze zegt eet smakelijk, slaapt zonder luier, is vrolijk, vraagt of ik lekker geslapen heb, geeft mensen een hand, is dol op theetjes in de stad, heeft fantasie, kan gerust een paar zonnegroeten met mij meedoen, danst graag, heeft vriendjes en vriendinnetjes. So far, so good.
Tot nu toe heeft ze in haar jonge leventje al een aantal mijlpalen meegemaakt: eerste keer poepen, omrollen, ogen open doen, lopen en boeren. Allemaal heel normaal, behalve als het jouw kind betreft. Dán is het heel bijzonder, gaaf, te gek, uitmuntend en iedereen mag het weten. Je moedigt ze aan, alsof ze bij jong Oranje voetballen. Vader kijkt vol trots en staat er breeduit bij te lachen en klopt zichzelf nog net niet op de borst, al roepende: “Mijn kind, mijn kind”. In deze fase zijn de moeders vaak nog labiel en vol hormonen van de zwangerschap en janken bij het minste of het geringste. Ik niet hoor. Ik was net een vader en juichte alsof ze de eerste dame is die voetbalt bij het Nederlands heren elftal.
Maar deze week is het anders. Ik voel dat deze mijlpaal anders voelt. Mijn meisje wordt vier. Ik glunder bij alles wat ze doet: laatste keer zwemles voor de kleintjes, laatste keer bij haar fantastische opvang, een taart bakken als traktatie en als kers op de taart mag ze morgen voor het eerst naar school. Mijn school waar ik werk, zal onze school worden: “Kijk dan wereld!! Daar gaat ze! Mijn kind! Naar school!!”. Ik heb ze veelvuldig gezien, de jankende moeders terwijl hun kleuter voor het eerst naar school ging. Dat gaat mij niet gebeuren, mij kennende sta ik morgen ook weer te juichen als heel Nederland kijkend naar “Onze jongens”. Maar er is een hele kleine kans, dat als ik mijn meisje daar morgen zie, mijn meisje op weg naar de grote wereld, dat ik mijzelf zou kunnen scharen onder de jankende moeders.

ER