Kerst bij ijsjes-oma

Kerst en tradities gaan hand in hand, zo ook bij ons. Sinds ik mijn lief ken vieren wij, 1e kerstdag bij zijn lieve ouders samen met mijn schoonzusje. Inmiddels is de familie aardig uitgebreid met een schare kleinkinderen en in dit geval geldt zeker, “the more the merrier”.

Dit jaar zou het bijna anders verlopen en niet alleen omdat ik afgelopen maandag geopereerd ben aan mijn rug maar met mij gaat het bovenverwachting goed! De operatie is zonder problemen verlopen en alhoewel de neurostimulator nog niet op alle plekken goed stimuleert, bestrijkt hij wel het grootste gebied. Ik mag minimaal zes weken niks doen omdat de lead nog moet vastgroeien maar daarna kan ik voorzichtig “de draad” weer oppakken en verder gaan met revalideren.

Ik voel me goed, operatiepijn valt mee en de lichamelijke terugslag die ik verwachtte lijkt gelukkig ook mee te vallen. Daarom durf ik het aan om de traditie in ere te houden. Per slot van rekening kan ik ook daar op de bank liggen en we hadden toch al besloten om het dit jaar te verplaatsen naar een lunch omdat dan de energie van iedereen het beste is. 

Het belooft een memorabele editie te worden, 

Ijsjes oma we komen er aan, en traditioneel te laat!

Hoe vieren jullie de kerstdagen?

Fijne kerst liefs MR 

Advertenties

Quote of the friday: Mantra

” Healing doesn’t mean the damage never existed.

It means the damage no longer controls our lives.”

-unknown-

Dit was mijn mantra na mijn operatie vorig jaar. Alles stond in het teken van helen, op allerlei gebieden. Dealen met de chronische pijn en mijn fysieke toestand en vooral zorgen dat de pijn niet meer mijn leven beheerst.

Ik zag het al helemaal voor me; aan het einde van dit jaar zou ik een overwinnings-blog schrijven, over hoe goed ik me voelde en hoe ik dat had bereikt!

Keihard heb ik geknokt dit afgelopen jaar, elke dokter die nodig was heb ik gezien en kon ik het niet vinden in het reguliere circuit dan maar in het alternatieve. Huisarts, neuroloog, anesthesioloog, internist, KNO, psycholoog, arbeidsdeskundigen, Arbo-artsen, orthomoleculair, acupunctuur, bloedonderzoeken, you name it. Ook de tandarts heb ik niet overgeslagen. Trouw ging ik elke maand naar de fysio om trots mijn vorderingen te laten zien door mijn (bijna dagelijkse) sporten. Hij was ook trots, mijn klapvoet verdween en ik werd langzaam aan steeds sterker en mijn houding verbeterde. Batterijen medicijnen slik ik braaf ook al valt mijn haar er van uit. Ons voedingspatroon is compleet aangepast wat een enorm positief effect heeft op mijn darmen en andere vage kwaaltjes én het is zelfs gelukt om de kilo’s eindelijk weer te laten zakken in plaats van te laten stijgen. Zelfhulpboeken, over hoe om te gaan met chronische pijn heb ik gelezen. Ook heb ik een studie opgepakt om me te laten omscholen omdat ik mijn oude beroep niet meer kan uitoefenen. Ik heb me aangemeld voor vrijwilligerswerk om weer op te bouwen en werkervaring op te doen in mijn nieuwe werkgebied. Een goede stoel, een andere bank, een sterkere elektrische fiets zijn aangeschaft. Mijn lief had gelijk, mijn mooie brand new shoes waren een te hoge ambitie dus weg met hoge hakken. Zoeken naar high waisted broeken omdat anders mijn riem tegen de batterij aan komt. Ik schafte een stok aan voor ondersteuning, best wel een dingetje. Bij alles zeg ik mijn mantra! Net zolang tot dat het een gewoonte wordt en de pijn niet meer mijn leven beheerst. Een jaar keihard knokken en ik voelde me beter dan ik had durven dromen, ik kreeg zelfs complimenten dat ik sinds jaren weer beter uit mijn ogen keek. De pijn verdween uit mijn gezicht en het bewegen ging steeds iets beter. Ik kon weer mijn eigen huishouden runnen, mijn lieve jongen naar zijn afspraken brengen of naar een optreden van mijn prachtige dochter. Een klein boodschapje doen of naar de bieb. Langzaam aan steeds meer zelfstandigheid al is mijn wereld misschien heel klein en zal het nooit meer worden zoals het was. De balans zoeken! 

Die blog die ik had bedacht schrijf ik wel maar in een heel ander licht. Het staat er namelijk al, voelde, want de pijn kwam terug. Het nam weer de controle over. Ik gaf mezelf de schuld misschien deed ik teveel, sportte ik niet meer serieus genoeg, werd ik overmoedig, verloor ik mijn mantra uit het oog, ik wist het niet? Uiteindelijk bleek dat mijn neurostimulator kapot is, een draadbreuk. Niemand zijn schuld gewoon domme pech. Ik ging door de grond en was even bang dat dit het zou zijn maar gelukkig heeft iedereen er van de pijnpoli er vertrouwen in. Maandag 19 december moet ik weer dezelfde pittige operatie ondergaan. Een flinke stap terug maar ik blijf bij mijn mantra.

” Healing doesn’t mean the damage never existed.

It means the damage no longer controls our lives.”

-unknown-

Ik weet dat het kan, het duurt alleen ietsjes langer dan ik hoopte.

MR

Yummy Sunday: hot choco

  

 

Volgende week maandag is het zover, de operatie. Ik leef er naar toe, het is goed ik ben er geestelijk klaar voor. Hoopvol! 

Wel ben ik onrustig, het huis moet schoon voor mijn gevoel. Mijn lichaam houdt me tegen dus ik denk dat ik mijn eigen lat niet ga halen. 

Finn was gisteren traditiegetrouw bij Opa en Oma voor het dorpsfeest inclusief de eerste olliebollen van het jaar,kermis en stoet met praalwagens. Als we hem ophalen gaan we nog even een klein slagje door het bos, de herfst opsnuiven. We verzamelen allerlei schatten en spotten paddestoelen. Met als hoogte punten een enorme hoeveelheid plofpaddestoelen!

Weer thuis maken we een kopje zelfgemaakte warme chocolademelk en kraken er een paar walnoten bij. Past perfect bij dit weer.

Ingrediënten:
– 400 milliliter melk

– 2 theelepels cacao ( meer als je echte fan bent)

– 4 theelepels vanillesuiker (meer als je meer cacao hebt gebruikt)

– snufje chilipoeder

– snufje kaneel

– snufje zeezout

– pure chocolade 

Bereidingswijze:

– breng de melk aan de kook in een steelpannetje 

– roer de cacao en de suiker door elkaar in een kom

– giet daar eerst een beetje warme melk op zo dat het oplost

– doe dan de rest van de melk erbij en verdeel het over twee kopjes

– serveer eventueel met slagroom 

Als de kopjes op tafel staan doe er dan een blokje pure chocolade in, yummie. 

Om half zes maakt mijn lief me wakker op de bank. Weer een dag voorbij en weer niet gedaan wat ik had bedacht maar wat was het heerlijk in het bos!

MR