Haar hele leven heeft ze die drang gehad, mijn jongste dochter. Ze wou graag gaan reizen. Specifiek: ze wou naar Amerika. Ze wilde daar een jaar doorbrengen in een ander gezin, Highschool beleven en de cultuur van binnen uit proeven. Precies dat heeft ze ook gedaan! Ik ben er nog steeds trots op dat ze is gegaan en hoe ze terug gekomen is.
Dat vlak na haar aankomst in New York de wereld veranderde, dat de Twin Towers in puin lagen daar kon zij niks aan doen. Dat het gastgezin niet zo goed gescreend bleek als het had moeten zijn, daar kon hooguit de organisatie aan schuldig bevonden worden. Dat ze daarom na zes weken al terugkeerde, dat kon niemand haar kwalijk nemen, maar groot was mijn bewondering dat ze het toch maar aandurfde, in haar eentje. Wij konden wel beweren, dat vliegen nooit zo veilig was als juist op dat moment, maar zij moest het doen, in haar eentje. Als 16-jarig meisje vloog ze van Billings Montana terug naar Nederland, met twee keer overstappen. Op die zwaar beveiligde vliegvelden, in die overspannen sfeer van extra controles en bewaking en zonder enige begeleiding heeft ze het hem geflikt en konden we haar overgelukkig weer in onze armen sluiten.
Wel wetend dat dit nog wel een staartje zou krijgen, keek ik er niet van op toen ze er tijdens haar studie voor koos om drie maanden in het buitenland stage te gaan lopen. Het werd Noorwegen. 

Een top tijd voor haar en ook een soort rehabilitatie voor haar eigen gevoel, al had het voor mij niet gehoeven. Op de dag dat haar middelste zuster daar naar toe vloog om haar op te zoeken, maakte een Turks vliegtuig een noodlanding in een weiland bij Schiphol. Als moeder ben je dan blij om te horen dat ze lekker met zijn tweeën waren gaan eten en oh, ja de reis was goed verlopen. 

Haar vriendje heeft haar weer opgehaald met de auto en daar kreeg ik gelukkig van uur tot uur verslag van.
Laatst heeft ze geboekt voor een maandje Vietnam vertelde ze trots en of ik dan een tijdje op haar hondje wil passen, want man en kind gaan ondertussen tien dagen naar Vlieland. 

Niks nieuws onder de zon, haar grootouders gingen vroeger ook al gescheiden op vakantie en zij zal altijd wel die drang behouden om alleen te gaan. 

Ik hou mijn hart vast en hoop dat er zich deze keer geen (wereld) rampen zullen afspelen.
Mijn kleine meisje, een globetrotter!

Groet SH

NB . Ik heb alle vertrouwen in haar.