Categorie: family, friends and benefits

Guestblog raising mefrouw: Virus

mefrouwEen reactie plaatsen

Hevig verontwaardigd stormde ik van de kleuterschool naar huis. Mijn vriendinnetje had verteld dat Sinterklaas niet echt was. Het was een verklede pop!

Gelukkig kon mijn vader me geruststellen: poppen konden toch helemaal niet praten en bewegen? Laat staan kadootjes kopen! Nou dan. Nog na snikkend liet ik me overtuigen. Des te groter was de ontgoocheling een paar jaar later, toen de waarheid alsnog werd op gebiecht; “Dan heb ik er dus al die tijd voor niks in geloofd! ”

Dit weerhield me er echter niet van, toen ik eenmaal zelf kinderen had, om ze net zo vrolijk te bedotten en daardoor zijn ook zij besmet met het Sinterklaas virus.
De middelste wist bv. al heel vroeg dat de goede man niet bestond. Als er niemand thuis was ging ze samen met haar nichtje, overal op zoek naar verstopte cadeaus. Daarmee was de bedrieger bedrogen!

Elk jaar leefden we ons uit op de mooiste gedichten en surprises , behalve die ene keer dat ik had bedacht om niks aan Sinterklaas te doen. De Kerst raakte toen in zwang om elkaar te verrassen met een geschenk, maar wat voelde dat kaal!

Na de komst van hun broertje zongen mijn pubers keihard met hem mee in de hoop zo ook hun schoen gevuld te krijgen.
Maar ook kleine jongens worden groot en op zijn 16e zouden we alleen maar gaan gourmetten, verder niks, nou ja, op een paar dingetjes na, maar dat wist hij niet.

Groot was echter mijn verrassing toen er aangebeld werd en er twee Pietjes voor de deur stonden. Compleet met een grote zak vol kadootjes en extra eten. Of ze welkom waren!?! Het werd een heerlijk avondje.

Later stuurde de Hoofdpiet nog een sms- je:

“Jij hebt je Sinterklaas hart doorgegeven dus ik hoop dat jullie een geslaagde avond hebben gehad.”

Vandaag is het weer zover. We gaan het groots vieren met de hele familie. Want kleinzoon gelooft voor het laatst en jongste kleindochter voor het eerst.
Vol verwachting klopt mijn hart.
Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Shoppen

mefrouw1 reactie

  
Hardop peinzend over ideeën voor een uitje met mijn dochters, raadt een vriendin mij aan om met ze te gaan shoppen. Hoe komt ze er op? 

Ik huiver bij de gedachte aan alle drama’s die we vroeger beleefd hebben. Alhoewel was het echt zo erg?
De oudste was eigenlijk overal vrij gemakkelijk in, dus ook wat kleding betrof. Zij trok het meeste wel aan wat tante Jo van haar sorteersessies bij het Leger des Heils meebracht en wat tante Hannie overhad nadat haar (pleeg-) kinderen eruit gegroeid waren. Daar liep ze net zo lief in rond als in alles wat we samen in leuke boetiekjes vonden.

De middelste leek meer een probleemgeval. Van kleins af aan volgde zij haar eigen smaak en als ze het op haar heupen had, kon ik haar beslist niet overhalen, ook niet na lang soebatten, om toch maar die ene jas of dat leuke jurkje te nemen. Geen wonder dat ze later de opleiding Mode-Techniek ging volgen!

De jongste had hele andere issues. Zij vond van alles leuk en kon vaak moeilijk kiezen. Het kwam op een gegeven moment zelfs zover dat ze verzuchtte: “Mama, ik ga niet meer met jou mee naar de winkel, want dan wil ik toch alleen maar alles kopen!”

Misschien heb ik het zelf ook wel een beetje verbruid. Als pubers wilden de laatste twee nog niet dood gevonden worden in zaken als de Wibra of de Zeeman. Maar onderbroeken moesten er toch ook komen en die moest ik dan maar gaan halen. Dus toen ze weer een keer verveeld op me stonden te wachten aan de overkant van de straat, zwaaide ik met mijn tassen en riep: “Ik heb ze, hoor!”

 Sindsdien zijn ze niet meer met me de stad in geweest. Ik blijf erover piekeren.

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: De F van mefrouw

mefrouw2 reacties

Onverwacht zwanger van de tweede, was ik er eigenlijk van overtuigd, dat er deze keer een jongen zou komen, of anders een hele stoere meid, gezien de ongeduldige harde trappen die ik af en toe kreeg. Daarom was het wat de naamgeving betrof duidelijk: of opa van vaderskant zou vernoemd worden, of het moest een korte sterke meisjesnaam zijn.

Alleen hadden mijn man en ik afgesproken, dat hij nu aan de beurt was om te kiezen, dus heel veel zeggenschap had ik er niet over. Wat me overigens niet belette om er over te piekeren en te proberen er toch enigszins mijn invloed op uit te oefenen, want ja, we moesten het er natuurlijk wel samen over eens zijn.
Vanuit de familie kwam het voorstel om beide grootmoeders te vernoemen en daar viel best wat voor te zeggen. Van Hinke Christina kon je heel mooi Krista maken. Maar er waren zoveel meer namen, die ik leuk vond en de eerste was ook niet vernoemd, dus moest je er dan nu wel aan beginnen? Al twijfelend werden mijn lijstjes steeds langer. Gek werd mijn man ervan, toen ik hem ermee bestookte, vooral nadat ik ook nog een namenboekje in de bieb had gevonden.
Wat me zorgen baarde was het feit, dat hij dacht alle tijd van de wereld te hebben, terwijl voor mijn gevoel de bevalling al voor de deur stond. Zelf wist hij niets te bedenken, dat ook nog. Uiteindelijk hadden we de potentiële kanshebbers teruggebracht tot een lijstje van vier namen:
Berber

Zelma

Krista

Foka

Krista bleef heel lang favoriet. Maar Foka was haar vaders keus. Toen ze er eenmaal was, wist ook ik, dat ze de juiste naam had gekregen. En al wist oma dan niet hoe ze het uit moest spreken, ze was er zielsgelukkig mee.

Groet SH

NB
Een Selma kregen we later, als kadootje, nog in de familie; sommige dingen moeten gewoon zo zijn.

Guestblog raising mefrouw: On the move

mefrouw5 reacties

Verhuizen schijnt voor veel mensen in de top drie van stressvolle situaties te staan. En de doorsnee burger schijnt het gemiddeld ook maar drie tot zes keer in zijn of haar leven te doen. Ikzelf heb in mijn leven in vijftien verschillende huizen gewoond en ben dus met mijn kinderjaren meegerekend behoorlijk vaak verhuisd. Het aantal keren dat ik tussendoor weer eventjes terugkeerde op het ouderlijk nest heb ik dan nog niet eens meegeteld.
Mijn dochters hebben hier natuurlijk wel een tik van meegekregen. Nadat ik ze door het hele land heb mee gesleept, kunnen ze er ondertussen zelf ook wat van. Organisatorisch zijn ze er niet minder van geworden.

Zo is de jongste nogal van het weggooien. Ooit hielp ik haar met de verhuizing, toen ze, wegens sloop, het appartementen complex waar ze indertijd woonde, moest verlaten. Met pijn in mijn hart zag ik dingen uit haar jeugd, die ik eerst jarenlang voor haar gekoesterd had, in de container verdwijnen. Ja, mam, is het dan, je kunt niet alles bewaren!

De middelste heeft momenteel geen vaste woon- of verblijfplaats, maar leeft zo’n beetje vanuit haar koffer. Een deel van haar bezittingen staat opgeslagen en toen we dat aan het inpakken waren, verbaasde ik me over het gemak waarmee ze de rest verkocht, weg gaf of weg kieperde.

Dat je ook weer van je kinderen kunt leren, realiseerde ik me bij mijn meest recente verhuizing. Omdat die van groot naar klein ging, moest ik goed nadenken over wat er wel of niet mee kon. De boeken verdwenen bij iemand in de opslag; de boekenkast ging naar Goutum; heel veel spullen kon ik verkopen via Marktplaats, en ja, voor de deur stond een grote aanhangwagen waarmee mijn schoonzoon diverse malen naar de Milieustraat is gereden. Ook ik ontkwam er niet aan, om dingen weg te moeten gooien.

Toen ze klein was zei de oudste een keer tegen mij dat ze eigenlijk niet beter wist, dan dat we steeds weer gingen verhuizen, maar laatst realiseerde ze zich dat haar huidige adres hetgene is, waar ze het langste heeft gewoond, dus die heeft haar stekje gevonden.
En of ik nou hier blijf wonen? De tijd zal het leren!

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: De M van mefrouw

mefrouw8 reacties

Miranda zou ze heten, mijn eerste, mijn oudste mijn baby. Mits het een meisje zou zijn natuurlijk, want anders werd het een Matthieu François, naar de vader van mijn man, dat stond al heel lang vast.

Naarmate de zwangerschap vorderde en de bevallingsdatum naderde, kwamen er in de omgeving echter toch wel heel veel Miranda’s ter wereld. Je kon de krant niet opslaan of daar stond weer een advertentie met de trotse aankondiging van de geboorte van alweer een Miranda. Straks zou ze in de klas haar vinger opsteken en kreeg ze te horen: “Zeg het maar M3! ”

Dus sloeg de twijfel toe. Ook al omdat me steeds weer de vraag bekroop of ze toch niet vernoemd zou moeten worden naar mijn moeder. In dat geval zou het namelijk een Hinke van Sietske worden. Zoals ik een Sietske van Hinke ben en mijn moeder een Hinke van Sietske, die een Sietske van Hinke was. Twijfel, twijfel, twijfel, maar mijn moeder riep heel stoer, dat ze niet vernoemd hoefde te worden: ze zou er niet meer of minder om van het kind gaan houden! Dat bleek later helemaal waar te zijn.

Ondertussen ging de tijd dringen. Er moest een beslissing genomen worden. En zoals het gaat met die dingen, op een avond tijdens het optreden van een of andere Franse zangeres op tv, kwam eindelijk de inspiratie. Het kon bijna niet mooier. Er werd dan wel een traditie verbroken, maar alle Miranda’s op aarde en opa’s prachtige naam werden zo in ere gehouden, want dat meisje heette Mireille Matthieu.

Alles viel op zijn plaats en voor ik het wist was op geheel eigen wijze Mirelle geboren. Een bevalling is er niets bij!

Groet SH