Woensdagmiddag DIY: slechte WIFI

PimageHeb je last van een slechte WiFi ontvangst? Dan kun je dit heel makkelijk verbeteren.

Wat heb je nodig:

– 1 of 2 lege blikjes frisdrank

– schaar

– mesje

Werkwijze:

– snij of knip de onderkant van het blikje eraf

– haal het lipje eraf

– knip het blikje door de lengte door

– snij of knip aan beide zijde de bovenrand tot je ongeveer 4 cm overhoudt

– plaats het blikje over de antenne van het modem of de router

(heb je twee antennes?  Dan herhalen bij het andere blikje)

Et Voilà!! Het ziet er misschien een beetje spacy uit, maar je zult zien dat het ontvangst aanzienlijk  verbetert.

Succes!

FR

 

Guestblog raising mefrouw: Mosterd

Beste Sylvana,
Jij hebt mijn hart geraakt. Met de terloopse opmerking, bij Jeroen, dat er al vanaf de jaren 60 een Pieten discussie op gang is, wist je me te triggeren : Mijn hele leven inderdaad, gaat het in december daarover. Dus ik bedacht: waarom zouden we het er dan nu ,in de zomer, niet over mogen hebben? Is dit mosterd voor of na de maaltijd? 

Een mooi ingehouden, warm pleidooi hield je voor de Regenboog Pietjes; Dieuwertje zou hier een voorbeeld aan kunnen nemen. 

Wat was het jammer, dat je de Sinterklaas die in het publiek zat niet snapte, hij meende het goed, maar jij zat gevangen in je eigen verhaal.

Vorig jaar heb ik het wel gevierd, Sinterklaasavond, samen met mijn familie; Maar ik kon dat ene liedje niet van harte mee zingen. Waar Umberto het over had, weet je nog wel? Mijn oudste dochter pikte het op :”oh mag dat ook al niet meer? ”

Dat emoties een rol gaan spelen is niet vreemd, bij dit soort zaken , en was jij het nou, of iemand anders die heel goed wist te verwoorden, dat het maar een generatie kost om dingen te veranderen?

Ik ben het daar wel mee eens, nu blijkt dat het soms maar een stap verwijderd is van andermans deur.

Vroeger bestond er nog geen Hulpsinterklaas, maar kijk hoe die is geïntegreerd! Mijn kinderen moesten daar erg aan wennen, maar die van nu weten gewoon niet beter.

Beste Sylvana, ik ga voor een wereld, waarin jouw vriendin er niet over na hoeft te denken in welke kleur ze haar lippen moet stiften. 

Alhoewel mijn schoonzoon (zelf van Aziatische afkomst) nog een opmerking maakte over de vele Antilliaanse mensen, die zich van harte zwart laten schminken, ook al zijn ze zelf bruin, denk ik toch, dat dat over de top is.

Ik denk samen met jou, dat de CNN documentaire “Blackface” van Oscarwinnaar Roger Williams niet overbodig is.

Het is inderdaad een “dirty little secret” , in Nederland, wat we vooralsnog in onze harten mee hebben gedragen.

Tijd voor de Zwarte Sint; als oma en als moeder ben ik er klaar voor!

En voor de goud of oranje- kleurige Pieten, laat ze maar onder de regenboog gaan staan. Erik en Jochem hebben ondertussen al het goede voorbeeld gegeven, door zich te distantiëren van het hele gebeuren.

Ik hoop dat we het er volgend jaar niet meer over te hoeven hebben.

Groet SH

PS. Dat jij inmiddels de politiek in bent gegaan, verbaast mij niets. Ik hoop dat ik je hiermee een hart onder de riem heb gestoken, na alle bagger die je daarna over je heen kreeg.

Itchy feet @ Vietnam

 

Ken je dat gevoel? Het gevoel van deze avond is nog niet voorbij en ik wil gewoon nog even dansen? 

De avond is warm. De Australiër tegenover mij noemt het “a perfect summer night. Not to hot”. En ik? Ik noem het nog steeds bloody hot. Ik heb gedoucht, maar dat had ik net zo goed achterwege kunnen laten gezien de Mekong Delta op mijn bovenlip. 
Ik was in de veronstelling dat ik mijn ‘perfecte’ boek zou gaan lezen in mijn hangmat, maar niets was minder waar.
Als ik beneden kom gedoucht en wel, met mijn boek onder m’n arm loop ik gelijk een groep bekenden tegen het lijf. We bestellen een biertje, kletsen, drinken een shotje hier en een shotje daar, grappen en grollen, maar ineens is het elf uur. De Vietnamezen werken ons binnen no time de deur uit en voordat ik het weet sta ik met m’n boek, op mijn slippers buiten bij het hostel. De avond is warm en jong. Ik heb het gevoel dat de avond nog niet voorbij is en wil wel graag nog even dansen. Gelukkig ben ik niet alleen. Ik hoor geluiden over een afterparty. Jawel, om 23.00 en we spreken van een afterparty. 

“I’ve got itchy feet”

Voor op straat zie ik mijn groep, mijn crew, mijn gang, mijn groep vreemden die-ik-nog-niet-zo-lang-ken, achterop de scooter stappen bij Vietnamezen. Ik volg het voorbeeld en na nog geen, geweldig, lange rit van wel 500 meter beland ik op de afterparty. Het lijkt wel een soort loods, maar wat maakt uit. Ik en mijn boek zijn klaar om te dansen. We dansen, en dansen en dansen. Mijn boek maakt indruk op de menigte maar het maakt mij niet uit. Er klinkt salsa muziek door de speakers en ik gooi m’n heupen los. Het duurt niet lang of een jongeman, ik gok een jaar of 23, uit Honkong vraagt me ten dans. Hij pakt m’n boek, m’n slippers en m’n biertje uit m’n handen en legt m’n hele verzameling aan de kant. We beginnen wat stroef aan onze salsa dans. Dat zal geheel liggen aan mijn geëmancipeerde mentaliteit en mijn neiging tot het nemen van de leiding. Als snel heb ik in de gaten dat de jongeman, in tegenstelling tot ikzelf, echt kan salsa dansen. Ik adem uit en probeer de leiding los te laten. Ik probeer te ontspannen. De jongeman krijgt nu de kans om mij te leiden over de dansvloer. Ik lach, ik zie alle hoeken van de dansvloer en het voelt alsof we echt dansen en deze 23 jarige geeft me een enorm vrouwelijk gevoel.
Ik betwijfel of de jongeman uit Hongkong nu echt zo geweldig kon salsa dansen, maar het voelde in elk geval geweldig. Daar draait het toch om? Het gevoel?
Mijn itchy feet zijn bevredigd en voldaan. Ze brengen me naar m’n bedje. 
ER

Augustus

Not a day goes by that i don’t look at your picture and cry.

Or laugh.

Or both.

-Dean Jackson- 

Ik zit op de toilet, het is Augustus geworden en ik sla de pagina van de verjaardagskalender om. Ik weet het, Augustus is de maand waarin jij jarig was. Ik kijk en daar staat natuurlijk je naam op de veertiende, ik glimlach. Dan opeens komt het toch hard binnen, het besef dat we je verjaardag niet gaan vieren. Je verjaardag vierden we eigenlijk nooit gezamenlijk, dat is het niet. Ik hou het niet tegen en een traan rolt langs mijn wang, want achter je naam staat een obelisk.

MR

Music for the soul: This what you came for

Een liedje zit soms zomaar in je hoofd en daar blijft het dan. Soms blijft het daar een dag, of het blijft er dagen. Soms heb je de melodie in je hoofd, soms het hele lied en soms maar een zin.

Ik loop door Hanoi. Ik voel de drukte van de stad. De geuren van alle specerijen van de stad komen mijn neus binnen. Ik zie en ruik het eten dat buiten klaargemaakt wordt. Ik hoor het toeteren van al het verkeer dat kenbaar maakt dat ze eraan komen. Ik loop met de kaart in m’n hand naar Hoan Kiem lake en wat blijkt: het lukt me. Ik vind het meer. Ik besluit te gaan zitten aan het meer. Het is m’n eerste dag en nu al zoveel indrukken en dan komt het voor het eerst in m’n hoofd: 

“This is what you came for”. 

ER