” Healing doesn’t mean the damage never existed.

It means the damage no longer controls our lives.”

-unknown-

Dit was mijn mantra na mijn operatie vorig jaar. Alles stond in het teken van helen, op allerlei gebieden. Dealen met de chronische pijn en mijn fysieke toestand en vooral zorgen dat de pijn niet meer mijn leven beheerst.

Ik zag het al helemaal voor me; aan het einde van dit jaar zou ik een overwinnings-blog schrijven, over hoe goed ik me voelde en hoe ik dat had bereikt!

Keihard heb ik geknokt dit afgelopen jaar, elke dokter die nodig was heb ik gezien en kon ik het niet vinden in het reguliere circuit dan maar in het alternatieve. Huisarts, neuroloog, anesthesioloog, internist, KNO, psycholoog, arbeidsdeskundigen, Arbo-artsen, orthomoleculair, acupunctuur, bloedonderzoeken, you name it. Ook de tandarts heb ik niet overgeslagen. Trouw ging ik elke maand naar de fysio om trots mijn vorderingen te laten zien door mijn (bijna dagelijkse) sporten. Hij was ook trots, mijn klapvoet verdween en ik werd langzaam aan steeds sterker en mijn houding verbeterde. Batterijen medicijnen slik ik braaf ook al valt mijn haar er van uit. Ons voedingspatroon is compleet aangepast wat een enorm positief effect heeft op mijn darmen en andere vage kwaaltjes én het is zelfs gelukt om de kilo’s eindelijk weer te laten zakken in plaats van te laten stijgen. Zelfhulpboeken, over hoe om te gaan met chronische pijn heb ik gelezen. Ook heb ik een studie opgepakt om me te laten omscholen omdat ik mijn oude beroep niet meer kan uitoefenen. Ik heb me aangemeld voor vrijwilligerswerk om weer op te bouwen en werkervaring op te doen in mijn nieuwe werkgebied. Een goede stoel, een andere bank, een sterkere elektrische fiets zijn aangeschaft. Mijn lief had gelijk, mijn mooie brand new shoes waren een te hoge ambitie dus weg met hoge hakken. Zoeken naar high waisted broeken omdat anders mijn riem tegen de batterij aan komt. Ik schafte een stok aan voor ondersteuning, best wel een dingetje. Bij alles zeg ik mijn mantra! Net zolang tot dat het een gewoonte wordt en de pijn niet meer mijn leven beheerst. Een jaar keihard knokken en ik voelde me beter dan ik had durven dromen, ik kreeg zelfs complimenten dat ik sinds jaren weer beter uit mijn ogen keek. De pijn verdween uit mijn gezicht en het bewegen ging steeds iets beter. Ik kon weer mijn eigen huishouden runnen, mijn lieve jongen naar zijn afspraken brengen of naar een optreden van mijn prachtige dochter. Een klein boodschapje doen of naar de bieb. Langzaam aan steeds meer zelfstandigheid al is mijn wereld misschien heel klein en zal het nooit meer worden zoals het was. De balans zoeken! 

Die blog die ik had bedacht schrijf ik wel maar in een heel ander licht. Het staat er namelijk al, voelde, want de pijn kwam terug. Het nam weer de controle over. Ik gaf mezelf de schuld misschien deed ik teveel, sportte ik niet meer serieus genoeg, werd ik overmoedig, verloor ik mijn mantra uit het oog, ik wist het niet? Uiteindelijk bleek dat mijn neurostimulator kapot is, een draadbreuk. Niemand zijn schuld gewoon domme pech. Ik ging door de grond en was even bang dat dit het zou zijn maar gelukkig heeft iedereen er van de pijnpoli er vertrouwen in. Maandag 19 december moet ik weer dezelfde pittige operatie ondergaan. Een flinke stap terug maar ik blijf bij mijn mantra.

” Healing doesn’t mean the damage never existed.

It means the damage no longer controls our lives.”

-unknown-

Ik weet dat het kan, het duurt alleen ietsjes langer dan ik hoopte.

MR