Sinds jaar en dag ga ik met mijn dochters naar de bioscoop.  

Naar, zoals zij het noemen, een echte film, met; als het even mee zit, popcorn, chocolade en al. Het is niet elk jaar, alhoewel het soms meerdere keren per jaar kan zijn. Het kan ook weleens een tijdje overslaan of we gaan wat anders doen. Echter van tijd tot tijd spreken we af en dan gaan we weer. Met z’n allen, of met z’n tweeën of drieën in wisselende samenstellingen.

We treffen elkaar natuurlijk ook vaak in het theater, voor een concert, een musical of een dansvoorstelling. Dat kunnen dan optredens zijn van mensen binnen of buiten de familie. Het principe en de hoofdlijn is: Samen iets leuks doen en er van genieten. Mijn jongste kind is er zogenaamd jaloers op, alhoewel voor hem ook al die dingen open staan en met hem heb ik meer musea bezocht, dan met de eerste drie te samen.

” Ik weet nog goed wanneer het ooit begon” zong Rob de Nijs, die onlangs voor zijn gehele carrière de Oeuvre Award 2016 ontving, vroeger al.

En ik weet het inderdaad nog, hoe en waarmee het begonnen is; met vrijkaarten voor de preview van : “The Birdcage” , en dat ik toen in mijn onschuld opmerkte, dat we dit wel vaker konden doen en hoe gretig mijn toen nog jongste kinderen, daarop ingingen. Sindsdien ben ik om.

We hebben dus een rijke historie, maar vorige week lukte het maar niet, om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Mijn oudste dochter en ik wilden er echter heel graag, voorafgaande aan onze operaties, toch nog even tussenuit, dus dat hebben we gisteravond gedaan.

Soof Twee is net zo pretentieloos als de eerste film al beloofde en mijn stiekeme hoop dat Dan Karaty zijn rol als mysterieuze “sekskabouter” zou gaan waarmaken, werd helemaal bevestigd.

Lies Visschedijk speelt als de Nederlandse tegenhanger van Bridget Jones weer de sterren van de hemel; dit karakter is haar op het lijf geschreven.

De recensent van de Telegraaf noemt deze film een slappe hap en die van het AD vindt het een waterige soep, maar hij is, dankzij een goed bezochte “Lady’s Night” wel bekroond met een Gouden Film.

Het was precies wat wij nodig hadden. Een lekker ontspannen avondje, met als afsluiting een biertje in café Fire, maar deel drie hoeven we niet te zien.

“Break- a- leg! ” riep Mirelle mij toe, bij het wegfietsen en natuurlijk wens ik haar voor maandag hetzelfde toe.

Groet SH