Guestblog Raising mefrouw: Daar gaat ze

Het is niet dat ik niet wil, dat ze gaat. En niet dat ik niet wil dat ze gaat ruiken, proeven , kijken en ervaren. 

Of dat ze hierdoor geen competente juf of moeder zou zijn; en het is niet dat ik niet weet, dat ze als vrouw ondertussen wel haar mannetje staat. En het is niet dat ze bij haar afwezigheid de dingen niet goed geregeld zou hebben; en het is niet zo, dat ik, omdat ik haar anders ook weleens een hele tijd niet zie, dat nu wel gewoon ben. En het is niet, dat ze zoiets niet al eerder gedaan heeft en ook niet omdat anderen haar daarin hebben nagevolgd, dat je er daarom wel aan went. En het is niet zo, dat ik niet weet en besef dat ik niet de enige ben, die dit zo voelt. Het is ook niet zo dat mijn schoonzoon nu opeens een geweldige kerel is, omdat hij in deze periode voor zijn eigen dochter en het hondje zorgt, want dat was hij sowieso altijd al. Het is niet, omdat, nu er de tijd , de ruimte en het geld voor is en het daarom vast wel beter voelt, dat dat ook zo is. Het is niet omdat er deze keer geen hartverscheurend afscheid en geen tranendal was, het vast niet erg is. En het is niet omdat ze deze keer heeft aan gegeven: niet op vaste tijden contact te zullen hebben, omdat ze wel zal zien. En ook niet alleen omdat ze heeft aangegeven straks ergens alleen in een hutje op het strand te zullen gaan bivakkeren…

Nee, dat is het niet. 

Alles bij elkaar: het is dat ze weg is. Op reis voor een maand. 

“Having children: as if your heart is walking outside your body. ” 

Het is dat ik haar mis.

Groet SH

Bestemming: Hanoi

Mijn vriendinnetje brengt me naar Schiphol. Onderweg kletsen we bij. We hebben het over alles: mannen, werk, liefde, vriendschap, het leven. De rit naar Schiphol is eigenlijk tekort voor alles wat we te bespreken hebben. Ik zie het eerste vliegtuig. Ik krijg een big smile op mijn gezicht; Schiphol. 

Op Schiphol ontmoet ik een ander vriendinnetje. We drinken samen een theetje en zijn enthousiast over mijn reis, mijn avontuur. 

Ik tref het met mijn vriendinnen: Bijzonder dat ze deel uit willen maken van mijn reis. 
Ik vind Schiphol magisch. De manier waarop deze plek leeft. De verhalen die er liggen. De ontmoetingen die er plaatsen. Geluk, ontspanning, blijdschap, verdriet. Het gevoel dat je op avontuur gaat. De mogelijkheden die het je geeft. Een plek waar ik kan verdrinken in mijn eigen gedachten, mijn eigen wereld. 

“Uw eindbestemming is Hanoi?” Ik kijk de stewardess aan: “ja”, zeg ik met een glimlach van oor tot oor. 

Mijn avontuur begint.

ER

Yummy sunday: Vietnamese Summer Rolls 

Uit eten gaan op vakantie is echt onze favoriete bezigheid. Het land ontdekken middels streekgerechten, de specifieke geuren van buitenlandse keukens. In de supermarkten de heerlijkste kruiden kopen en dan eenmaal thuis proberen het gerecht op zijn minst te evenaren. I love it! 
Dit jaar is het anders en niet alleen omdat we in Nederland blijven, maar omdat we te maken hebben met allergieën en intoleranties. In Nederland zijn restaurants en andere horeca gelukkig verplicht om informatie te geven over allergenen maar dan nog vergt het de nodige voorbereiding. Op deze site vind je veel handig tips.
Maar mijn zus, de wereldreiziger zit in Vietnam en daar gelden niet dezelfde regels dus is het extra op passen geblazen. Je kan een bij allerglobal een allergiekaart maken met alle informatie over jouw allergiën in de taal naar het land waar je heen gaat. Voor de rest is het natuurlijk slim om een lijstje te maken met een vertaling van producten die je niet of juist wel mag hebben. Op reis met allergieën vergt gewoon de nodige voorbereiding maar is niet onoverkomelijk.

Voor vandaag, in yummy sunday een lekker (lunch) gerechtje geïnspireerd op Eveline haar reis door Vietnam.

Ingrediënten voor twee rolls:

–  2 rijstvellen

– 1 avocado

– 2 perziken

– handje veldsla

– halve limoen

– verse munt blaadjes

– verse basilicum blaadjes

– scheutje rijstolie

– zeezout

– klein handje pistache nootjes 

Werkwijze:

– was de perziken en snijd ze in plakjes

– halveer de avocado, snijd de plakjes in en haal de partjes vruchtvlees met een lepel uit de schil

– mix de veldsla, rijstolie, zeezout, basilicum, sap van de limoen, pistachenootjes en munt door elkaar in een kom

– leg een rijstvel in de week in een schaal met warm water 

– leg het rijstvel op een bord, leg de ingrediënten over de helft en vouw de bovenkant over de ingrediënten.

– vouw de zijkanten naar binnen en rol de spring roll op 

– herhaal bovenstaande bij de andere

Ik moet nog even oefenen op het rollen en ik hoop dat Eveline mij als ze terug is de juiste techniek kan laten zien. Trouwens dat wordt niet deze variant want deze ingrediënten staan op haar verboden lijstje.

MR 

Where the magic happens 


“Vind je het spannend om alleen naar Vietnam te gaan Eveline?”




Dit is de vraag der vragen op het moment. In de afgelopen weken is deze vraag me vaak gesteld. Elke keer word ik verrast door de vraag en moet ik nadenken over het antwoord. Het ene moment vind ik het zo spannend dat ik er niet over na kan denken en het andere moment kan ik niet wachten en denk ik: “Kom maar op! Ik ga op avontuur en ik ga m’n droom waarmaken”. 

“Great things never came from comfort zones”. 

Hoe kan iets dat zo spannend is, dat buiten je comfort zone ligt, tegelijkertijd zo’n aantrekkingskracht kan hebben? Wat is het in mij, dat ervoor zorgt dat ik altijd hetgeen opzoek dat buiten mijn comfort zone ligt. Is het mijn honger naar ontwikkeling? Mijn nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen? Beide zijn denk ik waar. Iets nieuws, heb je nog nooit gedaan en kan dus onmogelijk in je comfort zone liggen en kan dus niet comfortabel zijn. Eerste keren zijn leuk en magisch, ondanks het feit dat ze spanning en weerstand met zich meebrengen, omdat ze buiten je comfort zone liggen. Ik wil mezelf graag en altijd ontwikkelen. Daardoor ga ik op zoek naar weerstand, door weerstand kan ik mezelf ontwikkelen en weerstand ligt, als vanzelfsprekend, niet binnen mijn comfort zone. 

Nu ik dit schrijf heb ik gelijk iets nieuws om over na te denken; is buiten je comfort zone zijn, het nieuwe comfortabel?

ER

Zoektocht 


Het aftellen is begonnen vandaag over drie weken heb ik mijn eerste nacht achter de rug, in een hostel met 5 anderen op de kamer, in Vietnam. Gekkenwerk om hieraan te beginnen als vrouw, voor het eerst helemaal alleen backpacken op je eenendertigste, als een moeder? Misschien wel, maar misschien ook niet. Ik neem in elk geval wel oordopjes mee. 
Over drie weken stap ik dus in het vliegtuig en ik ga nooit op reis zonder een boek. Zo ook deze keer niet. Normaal gesproken als ik een weekje op vakantie ga, neem ik een stuk of vijf boeken mee. Dit keer zal ik maar een boek meenemen en dan moet dat ene boek aan een aantal eisen voldoen. Het boek moet de juiste afmetingen hebben; een of ander super groot boek is niet praktisch en handzaam. Het boek mag niet te spannend zijn; het lijkt me nu niet ideaal om een luguber boek, van de hand van Karin Slaughter te lezen, terwijl ik helemaal Remi en alleen in een hutje op een verlaat strand slaap. The Notebook, P.s. I love you, het zijn allemaal bestsellers, I know, maar veel te zoetsappig naar mijn smaak, dan maar liever geen boek mee. Ik heb ook nagedacht over de taal waarin het boek geschreven moet zijn; ik ga voor Engels; dan kan ik het boek misschien wel ruilen tegen een ander boek met een reiziger. Een Nederlands boek heb ik veel te snel uit. Over een Duits boek zou ik wel wat langer doen, maar dan moet ik een woordenboek meenemen voor het vertalen van alle woorden die ik niet snap en ik heb met mezelf afgesproken dat ik echt maar een boek meeneem, dus een Engels boek it is. 
In de boekenwinkel slepen ze allerlei boeken aan tijdens mijn zoektocht naar het perfecte boek. Ik moet zeggen ze leveren goede service. Het meisje helpt me goed, denkt mee, snapt mijn afwegingen, overwegingen en mijn afwijzingen. Ze snapt het belang van het kiezen van het perfecte vakantieboek. Het is bijna een kwestie van leven of dood. Zo voelt het althans. 
Uiteindelijk eindig ik met drie boeken. Alledrie voldoen ze aan mijn eisen. Het zweet gutst langs mijn lijf naar beneden, mijn hart klopt hevig: “Welk boek wordt het? Ik kan maar een keer kiezen….”, schiet het door mijn hoofd en het moet de goede zijn. Ik kies en tevreden loop ik de winkel uit. Nu heb ik nog meer zin in mijn reis.
Ik ga op reis en ik neem mee: Girl on the train, geschreven door Paula Hawkins.
ER