Categorie: family, friends and benefits

Guestblog: Mobieltje

mefrouw4 reacties

Nou ik heb er een, hoor. 

Een smartphone

Het heeft een aantal mensen wat moeite gekost om mij van het gemak ervan te overtuigen, maar nu eindelijk dan toch, heb ik er een. 

Het is de oude van mijn zoon. Die met het scherm, wat helemaal aan gruzelementen was. En met die batterij, die steeds voortijdig leeg liep. Maar dankzij een handige schoonzoon is dat allemaal hersteld en nu heb ik ‘m dan.

In de praktijk heeft hij zijn nut al bewezen, omdat ik er mee kan appen. Dus dat is wel een voordeel. Je schijnt er ook goeie foto’s mee te kunnen maken. En ik lees mijn email er wel eens op. Dus ja, eigenlijk ben ik er alleen maar mee op vooruit gegaan.

Wat zeur je dan, zou je zeggen. 

Nou, ik durf het nauwelijks te bekennen, maar ik mis mijn oude mobieltje, wat ik al tien jaar had. Dat lag zo lekker in de hand. Paste precies in mijn broekzak. Had ik altijd bij me. Hoefde ik maar een keer per week op te laden. Het was mijn horloge, wekker en kookwekker. Met die oh, zo vertrouwde ringtonen, waardoor ik precies wist of ik gebeld werd of een smsje kreeg en waar mijn jongste kleindochter op danste. Met de foto van mijn 11 jarige zoon, glunderend met een bos bloemen in zijn armen na het lopen van de avond vierdaagse, als screensaver. Met al die bewust bewaarde smsjes , van jaren her, waarvan ik bij het herlezen ervan precies wist aan welke heftige, leuke of verdrietige momenten in mijn leven, ze memoreerden. 

Ja, dat mis ik.

En die smartphone? Die heeft nog geen eigen verhaal. Of het moet zijn dat hij al drie keer uit mijn zak is gevallen, zodat ik nu niet weet waar ik hem laten moet. En dat ik hem daardoor wel eens vergeet en daardoor minder bereikbaar ben, ipv beter. Waarbij je nog op kunt tellen dat ik het oproep signaal niet herken. 

Laatst stond ik voor de brug te wachten, toen er een telefoon overging. “Mama, van wie is die? ” hoorde ik een meisje aan haar moeder vragen. 

” Ik weet het niet, maar in ieder geval niet die van ons” was het antwoord. 

Pas toen de brug weer open ging en we door konden rijden, realiseerde ik me, dat het de mijne was. Hij zat ergens in mijn fietstas.

Ja, ik mis mijn mobieltje.

Groet SH

Guestblog: Jeugdsentiment

mefrouw1 reactie

Deze zomer en trouwens nu al jaren achter elkaar, zie je ze volop in alle soorten en maten en zijn ze overal verkrijgbaar; teenslippers, maar ik weet nog goed, dat er een periode is geweest, dat ze nauwelijks te vinden waren. Dat ze uit waren en zich bijna op het zelfde niveau bevonden, als sandalen met geitenwollen sokken. 

In die tijd klaagden een vriendin en ik steen en been. Want wij wilden ze wel hebben. En dan niet van die lullige exemplaren, die na een paar weken al onder je voeten wegbraken, maar van die goeie ouderwetse degelijke, waarop je zomers lang moeiteloos kon voort slenteren, bijna zonder te merken dat je ze aan had. Als we die soms ergens vonden, sloeg ik er gelijk een aantal paren van in, voor het geval dat het weer eens mis zou gaan met de modeindustrie.
Die ik bedoel zijn namelijk van meestal wit, maar liefst zwart zwaar buigzaam plastic, met zwarte bandjes en eigenlijk verder geen opsmuk, want die passen overal bij en die draag ik al vanaf mijn dertiende .
Eigenlijk wilde ik dan ook nooit meer andere. Totdat mijn middelste dochter twee jaar geleden met een paar bruine leren slippers aan kwam zetten. Ze waren haar net iets te groot, maar misschien was het wel wat voor mij? Schoorvoetend trok ik ze aan, om haar een plezier te doen, maar sindsdien was ik om. Twee zomers heb ik er van genoten, goed voetbed hadden ze ook. Ze zaten heerlijk en nu is de linker ervan kapot. Tussenriempje gebroken. Wat moet je daar nou weer mee? Ga ik nu meteen op jacht naar nieuwe flipfloppers, zoals iedereen ze tegenwoordig noemt? Of keer ik terug naar mijn jeugdliefde?
Ik weet namelijk dat ik nog ergens een paar op voorraad heb staan, maar niet meer waar. Dat brengt een verhuizing dan weer met zich mee. Dat je zeker weet dat je niet seniel bent, maar toch heel veel niet meer terug kunt vinden.
Sentiment werd volgens www. encyclo. nl. lokaal /10608, in 1858, als volgt omschreven: het gevoel, de gewaarwording of het bewustzijns van den indruk eens voorwerps. En zo is het maar net.
Laat mij hierin dan maar overdreven of belachelijk sentimenteel zijn;

Ik ga op zoek!

Groet SH

Ps. Waarschijnlijk is deze afwijking in het limbische systeem van mijn hersenen ontstaan. 

Guestblog Raising mefrouw: Daar gaat ze

mefrouw3 reacties

Het is niet dat ik niet wil, dat ze gaat. En niet dat ik niet wil dat ze gaat ruiken, proeven , kijken en ervaren. 

Of dat ze hierdoor geen competente juf of moeder zou zijn; en het is niet dat ik niet weet, dat ze als vrouw ondertussen wel haar mannetje staat. En het is niet dat ze bij haar afwezigheid de dingen niet goed geregeld zou hebben; en het is niet zo, dat ik, omdat ik haar anders ook weleens een hele tijd niet zie, dat nu wel gewoon ben. En het is niet, dat ze zoiets niet al eerder gedaan heeft en ook niet omdat anderen haar daarin hebben nagevolgd, dat je er daarom wel aan went. En het is niet zo, dat ik niet weet en besef dat ik niet de enige ben, die dit zo voelt. Het is ook niet zo dat mijn schoonzoon nu opeens een geweldige kerel is, omdat hij in deze periode voor zijn eigen dochter en het hondje zorgt, want dat was hij sowieso altijd al. Het is niet, omdat, nu er de tijd , de ruimte en het geld voor is en het daarom vast wel beter voelt, dat dat ook zo is. Het is niet omdat er deze keer geen hartverscheurend afscheid en geen tranendal was, het vast niet erg is. En het is niet omdat ze deze keer heeft aan gegeven: niet op vaste tijden contact te zullen hebben, omdat ze wel zal zien. En ook niet alleen omdat ze heeft aangegeven straks ergens alleen in een hutje op het strand te zullen gaan bivakkeren…

Nee, dat is het niet. 

Alles bij elkaar: het is dat ze weg is. Op reis voor een maand. 

“Having children: as if your heart is walking outside your body. ” 

Het is dat ik haar mis.

Groet SH

#Airfryerfans: review Philips Airfryer

mefrouw8 reacties

You’re in! Zo begon het allemaal twee weken geleden. We werden uitgedaagd om aan te tonen dat patatjes uit de Airfryer net zo lekker of misschien wel nog lekkerder zijn, als de “vettere” uitvoering en om te ontdekken wat er allemaal nog meer mogelijk is met de Airfryer. 

Airfryer vs frituurpan

Een Philips Airfryer is een apparaat waarmee je tot 80% minder vet kan frituren (ten opzichte van een conventionele Philips frituurpan). Frituren is hier eigenlijk een misleidend woord want op die ene eetlepel olijfolie na, bij verse patat komt er geen vet aan te pas. Door de vormgeving van het mandje heb je wel nog steeds het gevoel dat je aan het frituren bent. Mede door de manier van bakken en het filter heb je beduidend minder last van nare bakluchten. Nog een ander belangrijke pluspunt is, de brandveiligheid. Mega groot pluspunt is dat alle onderdelen gemakkelijk te reinigen zijn en eventueel in de vaatwasser kunnen maar dat is niet bevorderlijk voor de anti-aanbaklaag. 

Allemaal leuk en aardig maar hoe smaken de snacks en vooral de patatjes? We hebben verschillende frieten getest; diepvries, vers, van aardappelen, van zoete aardappelen, recht of andere vormen. Ze zijn stuk voor stuk perfect, super crunchy (iets wat je in een oven minder goed voor elkaar krijgt) en wat voor zich spreekt, een stuk gezonder dan uit de frituurpan. Bovendien als je toch een craving hebt naar “een vette bek” dan zit er vast wel een snackbar om de hoek. Een piepklein nadeel is om ze zo knapperig te krijgen moet je ze vaak wel ietsjes langer bereiden dan uit de frituur.
Wat ons betreft, is de Airfryer hier de absolute winnaar! 

We kunnen je vertellen dat twee weken veel te kort is om alle mogelijkheden van dit apparaat te testen. Bakken, grillen en roosteren de Philips Airfryer kan het allemaal. We hebben een aantal recepten op mefrouw geplaatst maar we waren niet de enige bloginsiders van uitpaulineskeuken die aan het testen waren als je zoekt op socialmedia op #Airfryerfans dan zie je ook hun bevindingen. 

Airfryer vs oven

Het grote voordeel van de Airfryer is de tijdsbesparing en het gebruikersgemak. Het digitale touchscreen is zo simpel te bedienen dat ik het zelfs Finn, durfde te laten doen. Wat ook ideaal is, is de favorieten knop. De Airfryer is binnen twee minuten op temperatuur daar kan een oven echt niet tegenop. Je kunt gemiddeld genomen ongeveer iets meer dan de helft van de tijd nemen zoals je het zou bereiden bij traditionele ovens en ongeveer 20 graden lager. Ideaal bij het drogen van bijvoorbeeld tomaatjes normaal kost dat maar liefst vijf uren en nu slechts twee. Wel kwam ik hier het eerste echte minpuntje tegen, de tijdsinstelling kan maar tot één uur. Wat mij ook regelmatig gebeurde was dat als ik het mandje eruit haalde om bijvoorbeeld de cake  erin te doen en dan deed ik automatisch de lade per ongeluk helemaal dicht zonder het mandje, om geen warmte te verliezen. Dat kun je beter niet doen want die lade is dan weer lastig open te krijgen. Een belangrijk punt waarop de oven wint, is volume ondanks de Xl versie die we mochten testen. Wil je grote hoeveelheden maken en moet het tegelijk klaar zijn dan moet je niet de Airfryer pakken maar wil je snel iets lekkers op tafel toveren dan is dit, alles in één apparaat je nieuwe beste vriend! Bij ons mag hij zelfs mee op vakantie. Laat de airsmijters maar doorkomen.
Beide hebben dus voordelen en nadelen en soms is een nadeel een voordeel. Daarom is de wedstrijd wat ons betreft hier onbeslist.

Finn vraagt inmiddels niet meer wat we eten maar of we uit de Airfryer eten. De Airfryer heeft ons aangenaam verrast en draagt absoluut bij aan het allergie-proof koken. Een aanvulling (of juist vervanging) in je keuken, voor zowel de keukenprins als de keukendraak! 

Food is memories

Beste Pauline (& Annika!), Bloginsiders en natuurlijk Philips, bedankt dat we de Airfryer mochten testen. 

Liefs mefrouw

Ps. Ben je op zoek naar nog meer inspiratie? Bezoek dan ons bord #Airfryerfans op Pinterest.

Guestblog: Met de kippen op stok

mefrouw2 reacties

Ik draai nu een tijdje mee in het huishouden van mijn zus en afgezien van de reden waarom, is dat toch wel heel bijzonder. 

Nu zie ik bijvoorbeeld pas hoeveel werk de verzorging van hun uitgebreide veestapel vergt, maar ook hoeveel plezier het geeft.

Als ik ’s ochtends om een uur of zeven naar buiten stap om op mijn gemak een sigaretje te gaan roken, wordt alles onrustig. De konijnen springen met veel bombarie heen en weer; de cavia begint verwoed aan de tralies te knagen; de kippen verdringen zich bij de lege voerbak en de Kakarikies (Nieuw Zeelandse parkieten) weten eveneens goed duidelijk te maken dat het tijd is voor hun appeltje. 

‘S middags en ’s avonds herhaalt zich uiteraard hetzelfde ritueel en ondertussen weet ik, dat ik bij Roos en Toos, de grote konijnen uit moet kijken voor mijn vingers; bij de vogels op moet passen, dat ze het hok niet uitvliegen en dat de cavia zijn maaltijd altijd veilig stelt, door die mee te slepen in zijn nachthokje. Dat laatste weet het konijn, waarmee hij sinds kort samenwoont nu ook. Met gemak wurmt dat zich vervolgens ook door de nauwe opening naar binnen en wordt er een hevige strijd gestreden, waarna de overwinnaar zich triomfantelijk met de buit uit de voeten maakt.

Ook het hondje hier geeft aanleiding tot vermaak;

zij springt achteloos het konijnenhok in, om daar het voer op te gaan vreten, maar als er op de schoorsteen van de buren een kauw zijn aanwezigheid luidkeels kenbaar maakt, weet ze niet wat ze moet doen: hard wegrennen of hem proberen weg te jagen. Ze besluit tot het laatste, al maken haar gepiep en geblaf geen indruk. Haar opponent doet er hooguit een schepje bovenop.

Roos en Toos zijn twee zussen; eentje heeft waarschijnlijk een identiteitscrisis of een hele grote kinderwens, want ze zit voortdurend boven op de andere. Een van de kippen heeft het zelfde probleem. Tenminste wat de identiteit betreft. Zij denkt dat ze een haan is en gedraagt zich daar ook naar , het gekke is dat de rest dit accepteert! De mussen die in en uit vliegen laat ze wonderwel met rust , maar de pogingen om te kraaien zijn heel lovenswaardig.

Op een avond was ik ze kwijt. De kippen. De hele ren leek leeg, totdat ik ze op een rijtje op de stok in het leghok ontdekte; inderdaad een eyeopener, ook voor mij was het bedtijd.

Groet SH